ASIAN (s)exploitation

2011-03-21T01:22:00.000-07:00

Tytuł oryginalny:-
Tytuł angielski: Sex Hunter
Reżyseria: Toshiharu Ikeda
Scenariusz: -
Kraj: Japonia
Data produkcji: 1980
Występują: Yukari Taguchi, Erina Miyai, Ayako Ohta, Teruo Matsuyama

Szkoła baletowa będąca siedliskiem kazirodztwa i seksualnej perwersji, gdzie ujście znajdują najbardziej wyrafinowane erotyczne żądze. Oto, z czym mamy do czynienia w "Sex Hunter" – wysmakowanym wizualnie i zwyrodniałym pinku z wczesnego okresu twórczości Toshiharu Ikedy. Reżyserowi kultowego "Evil Dead Trap" nieobce było ‘różowe kino’, czego dowodem są "Blue Lagoon" (1981) oraz czwarta część serii "Angel Guts" zatytułowana "Red Porno" (1981). W jego filmowym repertuarze znajdziemy także thrillery psychologiczne ("The Man Behind the Scissors" z 2005 roku, "Evil Dead Trap 3: Broken Love Killer" z 1993 roku), horrory ("Shadow of the Wraith" z 2000 roku) czy melancholijne fantasy ("Mermaid Legend" – 1984 rok). Ale tak naprawdę Ikeda stał się szerzej znany dzięki wychwalanemu przez samego Olivera Stone’a horrorowi gore "Evil Dead Trap" (1988). Krwawa, groteskowa i dziwaczna opowieść o ekipie telewizyjnej zwabionej do militarnej instalacji i tam systematycznie mordowanej przysporzyła mu spore grono zwolenników wśród wielbicieli kina grozy. Przyczyniły się do tego brutalne sceny gore (np. początkowe przecinanie gałki ocznej a la Fulci), pulsująca ścieżka dźwiękowa przypominająca dokonania 'argentowskiej' grupy Goblins, gwiazdeczki ero guro ginące w strugach krwi od wymyślnych pułapek i szokujące, nieco trącące Cronenbergiem zakończenie. Ikeda nigdy już nie powtórzył sukcesu "Evil Dead Trap", zmarł 26 grudnia 2010, w wieku 59 lat. Wróćmy jednak do "Sex Hunter", bo film jest doprawdy godzien obejrzenia. Buzujący od erotyzmu, amoralny, wstrząsający, stylowy i bezkompromisowy fabularnie oraz wykonawczo. Czego chcieć więcej?

Urodziwa i delikatna Yukari Taguchi wciela się w postać baleriny Miki tańczącej w prywatnej akademii. baletu Kiedy zostaje wielokrotnie zgwałcona i poddana seksualnemu treningowi przez damsko-męską parę dewiantów przechodzi swoistą metamorfozę zamieniając się w niezaspokojoną ladacznicę, która nie waha się uwieść nawet własnego, przykutego do wózka inwalidzkiego brata. Regularna ‘inicjacja’ (seksualizacja) dziewczyny obejmuje m.in. wlewanie wstrząśniętych butelek Coli do jej waginy, podglądactwo, wymuszony stosunek lesbijski, wiązanie shibari oraz kazirodczy seks.

Temat seksualnej degradacji jako czynnika prowadzącego do absolutnej cielesnej wolności został w nurcie pinku eiga wyeksploatowany do cna, ale za "Sex Hunter" przemawia przede wszystkim jego stylowa, zdyscyplinowana forma czyniąca z obrazu prawdziwie wulkaniczny spektakl erotyki. Film jest przepięknie sfotografowany i wiarygodnie zagrany, a poszczególne interludia wprost kipią od seksualnej żądzy. W tym miejscu wypadałoby szczególnie zwrócić uwagę na sekwencję, w której Miki prowadzi swego niepełnosprawnego brata w głąb lasu, gdzie dochodzi do kazirodczego stosunku analnego. Stopniowa przemiana dziewczęcia z niewinnej tancerki w niewyżytą nimfomankę niejednego widza wprawi w zakłopotanie. Ale na tym polega ów szczególny urok japońskich produkcji erotycznych, czyż nie?

"Visual Scene" - start forum i strony internetowej.

2011-02-11T01:27:00.000-08:00

Z przyjemnością informujemy, że wystartowała nasza strona internetowa:

www.visual-scene.yokatta.eu.

Oraz forum:

http://visual-scene.yokatta.eu/forum/.

Odwiedź nas również na facebooku:

http://www.facebook.com/pages/Visual-Scene/187852621233725?ref=ts#!/vscene.

Na stronie zawsze świeże newsy ze świata japońskiej popkultury. Przypominamy, że czasopismo dostępne będzie za darmo - zapraszamy do rejestracji na forum i dołączenia do grona naszych znajomych na Facebooku. Znajdziecie nas w księgarniach, placówkach oświatowych, sklepach komiksowych, bibliotekach, kawiarniach oraz centrach kultury. Magazyn będzie rozdawany na ulicach największych polskich miast. Pismo będzie można także nabyć przez internet (koszt listu priorytetowego). Premiera końcem lutego!

Krzysztof "TA" Żmuda

Recenzja: Watcher in the Attic (1976)

2011-01-27T12:03:00.000-08:00

Tytuł oryginalny: Edogawa Ramporyoki-kan: Yaneura no sanpo sha

Tytuł angielski:Watcher in the Attic

Reżyseria: Noboru Tanaka

Scenariusz: Akio Ido

Kraj: Japonia

Data produkcji: 1976

Występują: Junko Miyashita, RenjiIshibashi, Hiroshi Cho, Aoi Nakajima

IMDB LINK

Pokaźna liczba nowel zbogatego dorobku pisarskiego Rampo Edogawy doczekała się filmowychadaptacji (wypadałoby tutaj nadmienić przede wszystkim o „BlindBeast” aka „Warehouse” Yasuzo Masumury i „Horrors ofMalformed Men” Teruo Ishii’ego, jako prekursorach nurtu ero gurona szklanym ekranie, „Black Lizard” w reżyserii znanego takżepolskim widzom Kinji Fukasaku – remake’u filmu Umetsugu Inoue z1962 roku, czy antologii „Rampo Noir” – hołdzie dla dziełmistrza japońskiej powieści detektywistycznej powstałym już w XXIwieku, z segmentem „Imomushi” Hisayasu Sato i wszechobecnymTadanobu Asano, pamiętnym oponencie zabójcy numer 1 z „Ichi theKiller” Takashi’ego Miike), nie inaczej było z „Watcher in theAttic” (za kanwę scenariusza posłużyły opowiadania „The HumanChair” i „The Attic-Stroller”), nad którym pracowała plejadauznanych dziś dla nurtu pink osobistości. Reżyserii podjął sięceniony kreator roman porno, Noboru Tanaka(„Secret Chronicle: She Beast Market”, „A Woman Called SadaAbe”, „Beauty's Exotic Dance: Torture!”, „Angel Guts:Nami”), w tle przewija się znana z „In the Realm of the Senses”Aoi Nakajima, pierwsze skrzypce odgrywa zaś jedna z trzech„Królowych Nikkatsu”, Junko Miyashita („The World of Geisha”,„Street of Joy”).

Podrzędnypensjonat w Tokio, tuż przed wielkim trzęsieniem ziemi w 1923 roku.Właściciel przybytku, Saburo Goda (Ishibashi), dla zabicia czasuzakrada się na strych i obserwuje poczynania swoich zdziwaczałychnajemców przez otwory w suficie. Zainteresowany spotykającą siętu z kochankiem, piękną i tajemniczą lady Minako (Miyashita)postanawia nie spuszczać jej z oczu. Kobieta dostrzega podglądaczaw trakcie miłosnych igraszek z mężczyzną przebranym za klowna ipodekscytowana, czerpie przyjemność z niezręcznej sytuacji,będącej zarazem wycieczką w nieznane jak dotąd rejony życiaseksualnego. Pewnego dnia, zdając sobie sprawę z faktu, iż jestpodglądana dusi kochającego się z nią partnera, tymczasem Saburonie posiada się ze szczęścia – w końcu znalazł bratnią muduszę…

„EdogawaRampo ryoki-kan: Yaneura no sanpo sha” zachwyca surrealistyczną,nieco kameralną atmosferą z pogranicza dreszczowca i perwersyjniewysmakowanego, różowego snu tonącego w odmętach erotycznejgroteski. Tytułowy obserwator z początku raduje siępodpatrywaniem, jednakże z czasem przestaje mu to wystarczać i znowopoznaną femme fatale zasmakują w zabijaniu. Ofiary zaczną sięmnożyć, a jest z czego wybierać, bowiem osobliwości u Edogawynigdy nie brakowało – kierowca zazdrosny o krzesło Minako,hipokryta obnoszący się z krzyżem, nadużywający zaufania drżącejprzed Bogiem służki, czy artystka twierdząca, że z jej obrazówwieje śmiercią. Tanaka, podobnie jak Oshima i Masumura wewzmiankowanych przypadkach, eksploruje ciemną stronę naturyczłowieka (nie przez przypadek z ust ekscentrycznej malarki padająsłowa ‘animals are better than men’). Dlatego teżhistoryczne trzęsienie ziemi z 1 września 23’, które zabrało zesobą ponad sto czterdzieści tysięcy ludzkich istnień i pogrzebałostare Tokio, w przedmiotowym obrazie pełni rolę swoistej kary,pożogi jaką na różnej maści grzeszników zsyła ten sam Bóg,którego tak panicznie obawiała się jedna z kobiet.

Wysublimowanesceny erotyczne czarują ekstrawagancją, prezentującniejednokrotnie wybitnie atypowe formy aktywności seksualnej, pośródktórych odnaleźć można choćby dziwaka pożądającego dotykuskóry arystokratki tak bardzo, że ukrywa się w obiciu fotela zniecierpliwością oczekując na chwilę, kiedy ta w nim zasiądzie.Rozpalone, kobiece ciało działa na samczą wyobraźnię – z tejprzyczyny Sayanomiya przynosi zgubę mężczyznom, ale trafi swój naswego…

Wczasach gdy romantyczna pornografia cieszyła się ogromnym popytem,wyniesiony do wizualnej perfekcji „Watcher in the Attic” musiałzachwycać, ba, wzbudza podziw po dziś dzień. Pieczołowicieodwzorowane, epokowe scenografie przyćmiewają kolorystycznymprzepychem, a uwagę zwracają także zdjęcia Masaru Mori („Wifeto Be Sacrificed”). Garść wyabstrahowanych sekwencji, jakbycelowo oderwanych od rzeczywistości, pozwala zaś doprawićcałokształt szczyptą onirycznego klimatu, niby żywcem wydartego zpokręconej mary sennej.

Reasumując,horror Tanaki wypadałoby polecić nie tylko miłośnikom pinku eiga,lecz każdemu szanującemu się kinomanowi. Perwersyjna finezja zjaką reżyser skupia się na nierozerwalnie związanych ze sobą,freudowskich popędach zmusza do myślenia, co na tleaudio-wizualnego perfekcjonizmu i znakomitego aktorstwa pretenduje domiana dzieła kompletnego. Szefostwo Nikkatsu promowało film podhasłem „Psycho Killer Showcase”.

by Krzysztof "TA" Żmuda

"Visual Scene" - od fanów dla fanów

2011-01-12T07:24:00.000-08:00

"Visual Scene" to nowa propozycja wydawnicza na naszym rynku tworzona w zamyśle przez fanów dla fanów. Wystartuje z pozycji miesięcznika, choć nie jest wykluczone późniejsze przekształcenie się w dwutygodnik. Jeśli interesujesz się japońską popkulturą i lubisz pisać – nie zmarnuj tej okazji. Już dziś twoje teksty mogą trafić do druku. Potrzebujemy także rysowników - głowisz się jak wydać swoją mangę? Nic prostszego, zainwestuj we współpracę z "Visual Scene" – jednym takim pismem za darmo Czy wyobrażacie sobie lepszy sposób trafienia do odbiorcy? My nie. Dlatego za nasze wydawnictwo nie zapłacicie ani złotówki. Pytanie, czy podejmiecie inicjatywę?

Zakres tematyczny obejmie m.in.:

- Manga i anime - Wszelkie gatunki, typy i rodzaje. Tytuły, które ukształtowały współczesny rynek oraz nowości. Recenzje, zapowiedzi, newsy. Głosy dotyczące pierwszych tomów/odcinków wyczekiwanych pozycji.

- Light novels - Coś dla wyobraźni: niezwykle popularne w Japonii, silnie związane z mangą i anime krótkie czytadła, nie tylko dla młodzieży.

- Visual novels - Czy gry komputerowe opierające się w dużej mierze na zgłębianiu tekstu pisanego mają szansę znaleźć uznanie w Polsce?

- Dorama - Japoński dramat telewizyjny, czyli telenowela okiem mieszkańców Kraju Wschodzącego Słońca. Paradoksalnie wcale nie 200-odcinkowa, umiejętnie grająca z emocjami widza.

- Kinematografia, muzyka, literatura Japonii.

- Obsesje, dziwactwa i typowości współczesnego japońskiego społeczeństwa.

Pierwszy numer już wkrótce. Miesięcznik wydawać będzie Agencja Reklamy i Szkoła Języka Japońskiego Yokatta. Zainteresowanych współpracą prosimy o kontakt mailowy tamotsu.araikawa@gmail.com.

Tematemprzewodnim #1 będą folklor, zjawy i współczesność.Enigmatycznie brzmiące tytuły artykułów niechaj pozostaną zaśjeszcze owiane tajemnicą – niedługo premiera spisu treści. Wnumerze lepki klimat grozy, dziwadła z ludowych podań oraz barierakontrastu ze współczesnością, coraz płynniejsza skądinąd. Komubowiem jest obcy wizerunek shinigami czy długowłosej, mściwejzjawy? I jakie emocje kryją się za jej bladym licem? Nie zabraknierównież opowiadań i komiksów – już wkrótce premiera drugiej,tylnej okładki (komiksy zlokalizowane będą w układzieoryginalnych mang japońskich). Tymczasem z dumą prezentujemyfrontową okładkę „Visual Scene” #1. Do następnego razu ;)

Recenzja: Girl Boss Guerilla (1972)

2010-07-10T02:24:00.000-07:00

Tytuł oryginalny: Sukeban gerira
Tytuł angielski: Girl Boss Guerilla
Reżyseria: Norifumi Suzuki
Scenariusz: Takayuki Minagawa, Norifumi Suzuki
Kraj: Japonia
Data produkcji: 1972
Występują: Miki Sugimoto, Reiko Ike, Emi Jo, Toru Abe

IMDB LINK

Pod szyldem Sukeban series kryje się siedem obrazów traktujących o kobiecych gangach i choć wiadomo, że „Girl Boss Guerilla” był trzecim w kolejności, to odszukanie sensownego wyliczenia całej serii (mylonej z Delinquent Girl Boss movie series) niestety przerosło moje możliwości. Warto w tym miejscu nadmienić, że kształtujący się od początku lat siedemdziesiątych charakterystyczny styl Toei's Pinky Violence, stanowił w późniejszych latach silną przeciwwagę dla skrajnie mizoginistycznych produkcji Nikkatsu. Szacowane na ’74 narodziny nurtu S&M roman porno (wraz z premierami pionierskich obrazów Konumy - „Flower and Snake” i „Wife to Be Sacrificed”) zaowocowały wylewem o wiele bardziej perwersyjnych pinków w latach późniejszych, żeby wspomnieć o takich indywidualnościach jak Ohara („Zoom Up: Rape Site”, „White Rose Campus: Then Everybody Gets Raped”), Hasebe („Assault! Jack the Ripper”, „Rape! 13th Hour”), czy Kataoka (tetralogia „Subway Serial Rape”, „Apartment Wife: Ass Slave”)…

Sachiko (Miki Sugimoto), przywódczyni gangu czerwonych kasków, przybywa wraz ze swoimi dziewczynami do Kyoto. Tam, w drodze honorowych pojedynków, zagarnia tereny miejscowych żeńskich grup przestępczych. Mierząc się z Nami (Reiko Ike) zdobywa jej szacunek i włącza w swoje szeregi pokonane wcześniej rywalki. Od tej pory będą szantażować mężczyzn, którzy zauroczeni urokiem dziewczęcych ciał wpadną w ich sidła. Licząc na łatwy szmal kobiety zabierają się do roboty. Nieopatrznie zapominają jednak o prowizji dla miejscowej Yakuzy. Nasłany przez bossa brat Nami zaczyna im ciążyć, a uparta Sachiko o mało włos nie zostaje pobita przez gangsterów. Z łap bandziorów wybawia ją młody bokser, wkrótce rodzi się miedzy nimi namiętne uczucie. Kto jednak raz skonfliktował się ze światem przestępczym, tak łatwo z tego bajora nie wybrnie. Wszystko ma swoją cenę, w tym również i młodzieńczy zapał, połączony z niespotykaną łatwością w przysparzaniu sobie wrogów...

…a dziać się będzie całkiem sporo, wszak „Sukeban gerira” to nic innego jak zabarwiony erotyzmem yakuza movie w niezłym, czysto rozrywkowym wydaniu. Samo słowo sukeban oznacza w wolnym tłumaczeniu przestępczą dziewczynę (delinquent girl), bądź po prostu szefową gangu (grill boss). Opisane po raz pierwszy przez japońską policję w latach osiemdziesiątych, funkcjonowało jednak dużo wcześniej. Cechami charakterystycznymi według władz miały być rozjaśniane włosy, czy modyfikacje dokonywane w szkolnym mundurku (kolorowe skarpety, podwinięte rękawy, wydłużona spódnica). Zamieszane w wąchanie kleju, używanie stymulantów, obrabianie sklepów, większe kradzieże, prostytuujące się i agresywne młódki istotnie mają wiele wspólnego z bohaterkami girl boss series. Humorystyczna konwencja, w jakiej Toei przedstawia mafijne potyczki jest jednak wyobrażeniem zgoła odmiennym od szarej rzeczywistości, a wizerunek kolorowo poubieranych (choć i z tym bywa różnie), zbuntowanych kobiet pozostaje raczej echem szalonych lat siedemdziesiątych, niż jeżeli wiernym odwzorowaniem zdeprawowanych nastolatek. Nie lada atrakcję stanowią czarująca swoimi wdziękami Sugimoto („Terrifying Girls' High School: Lynch Law Classroom”, „Criminal Woman: Killing Melody”), oraz mściwa Ike („Sex and Fury”, „Female Yakuza Tale”) która do autentyczne krwawego rewanżu w świecie filmu doprowadziła dopiero w rok później. Obydwie starły się natomiast już wcześniej w „Terrifying Girls' High School: Women's Violent Classroom”, a ich scysjom nie było widać końca jeszcze przez ładnych parę lat…

Reasumując, Suzuki oferuje wesołe, acz strojące poważne miny przestępczynie, bójki na pięści, seksualne szantaże, erotykę z odrobiną sadomasochistycznych tortur w tle i choć nie był jeszcze uznanym mistrzem rzemiosła, nie przeszkodziło mu to w stworzeniu przyzwoicie sfotografowanego, dobrze zagranego reprezentanta ówczesnego stylu Toei. Motyw zemsty, oraz bunt młodych przeciw powszechnie przyjętym regułom - jako temat przewodni - godnie dopełniają dzieła, nie ujmując przy tym nic a nic jego rozrywkowości.. Pinky violence jak się patrzy!

by dux

Recenzja: Flowers and Snakes (1974)

2010-07-05T02:42:00.000-07:00

Tytuł oryginalny: Hana to hebi

Tytuł angielski: Flower and Snake (aka Flowers and Snakes)

Reżyseria: Masaru Konuma

Scenariusz: Yôzô Tanaka

Kraj: Japonia

Data produkcji: 1974

Występują: Naomi Tani, Nagatoshi Sakamoto, Hiroko Fuji, Hijiri Abe

IMDB LINK

Oniroku Dan… prawdopodobnie najsłynniejszy pisarz sadomasochistycznych nowel w Japonii. To właśnie w jego głowie zrodził się pomysł na „Hana to hebi”, który – przelany uprzednio na papier – zainteresował studio Nikkatsu. Filmowa adaptacja „Flowers and Snakes” przesądziła, że powstaną kolejne ekranizacje czytadeł Dana (kręcone na przełomie lat ’74-’88).

Shizuko Tôyama (Naomi Tani) to żona władczego, tyranizującego ją prezesa wielkiego przedsiębiorstwa. Koniec końców postanawia odejść od męża. Pan Tôyama, rozwścieczony nieposłuszeństwem kobiety, wcale nie zamierza jednak tak łatwo dać za wygraną i pogodzić się z utratą swej 'własności'. Nauczką dla niepokornej Shizuko ma być seksualna tresura, której przeprowadzenie zleca jednemu ze swoich pracowników. Mężczyzna jest impotentem na wskutek traumy wyniesionej z dzieciństwa, niemniej poddając ofiarę serii sado-erotycznych prób zdaje się powoli dochodzić do siebie…

Jeden z prekursorów subnurtu S&M roman porno, który na wespół z „Wife to Be Sacrificed” („Ikenie fujin”, 1974) przyczynił się do wylewu znacznie bardziej perwersyjnych filmów erotycznych w drugiej połowie lat siedemdziesiątych, kiedy jeszcze nikt nie myślał o nadmiernej brutalizacji kina seksploatacji. Innowacyjny obraz Konumy zawiera w sobie to wszystko, z czego słynie styl Nikkatsu – przedmiotowe traktowanie kobiety, szorstką erotykę, w tym shibari (amatorom sztuki wiązania rekomendowana jest w szczególności czwarta odsłona serii, o wiele mówiącym podtytule „Rope Magic”) i inne techniki sado-maso (lewatywa). Uwagę zwraca przede wszystkim kunszt realizacyjny – bajecznie kolorowe kadry, śmiałe i wysmakowane sceny seksu w ujęciu soft-core (ze wspaniałą sekwencją w ogrodzie na czele), oraz wkradający się tu i ówdzie surrealizm. Warto odnotować, że podstawowy wątek schodzi z czasem na dalszy plan, co umożliwia psychologizację sylwetki najętego trenera S&M, jako faceta z traumą i rodzące się w bólu porozumienie na linii kidnaper-uprowadzona; wszak to romans, tyle że pikantny, doprawiony szczyptą komediowych akcentów.

Sam Dan mimo, iż z efektu końcowego zadowolony nie był, postanowił nie zrywać współpracy z najstarszym studiem filmowym w kraju. „Flower and Snake” pozostaje zaś jednym z najważniejszych reprezentantów nurtu roman porno, rozpatrywanym głównie poprzez pryzmat znaczenia historycznego, znacznie łagodniejszym od późniejszych, skrajnie mizoginistycznych dokonań Konumy - „Wife to be Sacrificed” (1974) i „Woman in the Box: Virgin Sacrifice” (1985).

by dux

Recenzja: Rusted Body: Guts of a Virgin III (1987)

2010-06-26T04:43:00.000-07:00

Tytuł oryginalny: Gômon kifujin
Tytuł angielski: Female Inquisitor (aka Rusted Body: Guts of a Virgin III)
Reżyseria: Kazuo 'Gaira' Komizu
Scenariusz: Kazuo 'Gaira' Komizu
Kraj: Japonia
Data produkcji: 1987
Występują: Keiko Asano, Saeko Kizuki, Ayu Kiyokawa, Hitomi Kazama

IMDB LINK

W „Female Inquisitor” Komizu znacznie oddalił się od poetyki horroru, rezygnując z pierwiastka nadprzyrodzonego jakim w „Guts of a Virgin” („Shojo no harawata”) był żądny gwałtu, usmarowany błotem stwór, a w „Guts of a Beauty” („Bijo no harawata”) powstałe z umarłych, hermafrodytyczne monstrum z dumą prezentujące przed kamerą swoje uzębione prącie i niezwykle chłonny srom…

On – młody bankier i ona – jego żona; porwani zostają przez bandę zwyrodniałych złodziei. Przewodząca im, szczodrze obdarowana przez naturę Ichijiru, pragnie się obłowić za wszelką cenę. Zarządza poddanie ofiar sadystycznym torturom, jednak dopiero za sprawą seksu wydobywa od zmachanego małżeństwa pożądane informacje…

Gdy leśne zło zgwałciło już wszystko, co tylko miało pochwę, a ociekająca śluzem bestyjka zaprosiła w objęcia swego krocza łepetynę znienawidzonego mężczyzny Komizu zadecydował, iż w swoim następnym dziełku zastąpi je diabłami w ludzkich skórach. Posunięcie to o tyle nietrafione, że trylogia straciła swój pazur, a „Rusted Body: Guts of a Virgin III” okazał się czystym exploitem, erotyczną komedią do obejrzenia na raz, a zarazem w sam raz na nudny wieczór. Trudno bowiem oczekiwać, że odrobina gore (m.in. wyrywanie zębów) i pojękiwania parzących się z oprawcami biedaków, zaspokoją wymagania smakoszy japońskiej seksploatacji. Na ich tle nieco ciekawiej wypadają męczarnie mężczyzny, któremu wpierw uniemożliwia się wytrysk, potem zaś raz za razem doprowadza do orgazmu. Zdecydowanie najmocniejszym akcentem „Gômon kifujin” pozostaje jednak opuszczenie rozhisteryzowanej ofiary do balii pełnej maleńkich ryb – rozdrażniane przez szantażystów stworzenia penetrują kobiecy odbyt i narządy rozrodcze. Wszystko to w wydaniu softcore, nie liczcie więc przypadkiem na ostre porno z mikroskopowymi zbliżeniami!

by dux

Recenzja: Guts of a Beauty (1986)

2010-06-19T03:07:00.000-07:00

Tytuł oryginalny: Bijo no harawata

Tytuł angielski: Guts of a Beauty (aka Entrails of a Beautiful Woman or Guts of a Virgin 2)
Reżyseria: Kazuo 'Gaira' Komizu
Scenariusz: Kazuo 'Gaira' Komizu
Kraj: Japonia
Rok produkcji: 1986
Występują: Megumi Ozawa, Seira Kitagawa, Ken Yoshizawa, Ayako Ishii

IMDB LINK

Po scenariuszach do „Woman in the Box: Virgin Sacrifice” i „Female Market: Imprisonment”, oraz debiucie reżyserskim Komizu w postaci kultowego „Guts of a Virgin” nadszedł czas na kolejny projekt. Nakręcona jeszcze w ’86 kontynuacja okazała się przeciętnym violent pinkiem, wzbogaconym o element nadprzyrodzony i kilka naprawdę szalonych pomysłów. Paradoksalnie jednak zabrakło amatorskiej otoczki, multum głupawych tekstów oraz… napalonego, szczodrze obdarzonego przez naturę zła, chętnie podrzucającego kikuty do masturbacji rozochoconym dziewojom…

Siatka handlarzy żywym towarem uprowadza poszukującą siostry, młodziutką Yoshimi. Brutalnie gwałcona dziewczyna dowiaduje się, że zaginiona stawiła się na zaaranżowane przez własnego chłopaka spotkanie i została wywieziona gdzieś do Afryki, skąd prawdopodobnie już nigdy nie powróci. Yoshimi czeka taki sam los, a seksualna libacja w której przymusowo bierze udział, to zaledwie przedsmak jej przyszłych męk. Podczas gdy orgia gwałtów trwa w najlepsze, oprawcy szprycują swoją ofiarę niezwykle silnym, kosztownym narkotykiem. Gdy specyfik zaczyna działać, ta sama domaga się seksu. Po jakimś czasie udaje jej się jednak zbiec, a nawet dotrzeć do pobliskiego szpitala. Tam zwierza się ze swoich tragicznych przejść dyżurującej lekarce. Naćpana, skacze z dachu budynku. Pani doktor poprzysięga zemstę...

…a że historia lubi się powtarzać, misterny plan odwetu za krzywdy pacjentki bierze w łeb i sama trafia w łapska Yakuzy. Poddana serii upadlających tortur umiera po to, by powstać z martwych jako pokraczna bestia, która z pomocą uzębionego czuba swego nowego, mięsistego przyjaciela zaczyna stopniowo eliminować złoczyńców…

Oko cieszą przyzwoicie wykonane efekty gore, wśród których prym wiedzie sama postać hermafrodytycznego monstrum wyposażonego zarówno w niezwykle pojemną (!) pochwę, jak i w wielgachnego, zębatego penisa. Pozbawiona skóry, ociekająca śluzem już sama w sobie niezaprawionego widza przyprawić może o odruch wymiotny. Rozjuszona, krąży po mieście pozbawiając mózgoczaszki jednego z nieszczęśliwców, innego zaś doświadczając jak bardzo rozciągliwym narzędziem zbrodni okazuje się być… srom. Poza tym kto by przypuszczał, że oralne zabawy z uzębionym, wyraźnie przerośniętym, a przy tym wrogo nastawionym prąciem skończyć się mogą tragicznie?

Zabawne, że osobliwe fantazje Gairy choć kuriozalne, okraszono całkiem przyzwoitymi tekstami. Narkotyk wywołujący mutacje u zamęczonych ślicznotek jest przecież szczytem absurdu, mimo to śmiertelna powaga bijąca z ekranu przytłacza i nie pozostawia wątpliwości, że stylistyka to całkiem odmienna od tej wtórnej, żartobliwej konwencji w jakiej utrzymany pozostawał oryginał. Jednakże z punktu widzenia maniaków ociekającej płynami ustrojowymi, obficie podlanej seksualnym sadyzmem ekstremy filmowej rodem z Japonii, mordercze narządy płciowe (warto wiedzieć, że srom zaatakował jeszcze niespełna osiemnaście lat później w „Killer Pussy” ;)) zdają się być motywem godnym chwili uwagi.

by dux

Recenzja: Guts of a Virgin (1986)

2010-06-12T01:42:00.001-07:00

Tytuł oryginalny: Shojo no harawata

Tytuł angielski: Guts of a Virgin (aka Entrails of a Virgin)

Reżyseria: Kazuo 'Gaira' Komizu

Scenariusz: Kazuo 'Gaira' Komizu

Kraj: Japonia

Rok produkcji: 1986

Występują: Naomi Hagio, Saeko Kizuki, Megumi Kawashima, Kazuhiko Goda

IMDB LINK

Swoje pierwsze kroki w przemyśle filmowym Komizu stawiał u boku ojca chrzestnego pinku, Koji Wakamtsu, współpracując z mistrzem przy produkcji takich obrazów jak „Seiyûgi”, okrzykniętym jako jeden z najwybitniejszych reprezentantów nurtu „Yuke yuke nidome no shojo” (Go, Go Second time Virgin”), czy „Seizoku” („Sex Jack”). Jednak to dopiero rok 1986 okazał się punktem zwrotnym w karierze Gairy, przynosząc mu w pewnych kręgach status twórcy kultowego, a zaczęło się od szalenie interesującego na tle przeciętnych rape movies scenariusza do „Ryôjoku mesu ichiba – kankin” („Female Market”)… skończyło zaś na stanowiących mariaż horroru z kinem pink „Wnętrznościach Dziewicy” i ich sequelu o wiele mówiącym tytule „Wnętrzności Ślicznotki”.

Trójka pałających się erotyczną fotografią wyrobników, zaprasza na wspólny wypad za miasto proporcjonalną liczbę modelek (po jednej na głowę, co by nikt narzekał na brak "rozrywek"). Celem podróży jest zlokalizowana gdzieś w kniei drewniana chatka, ale jeszcze przed dotarciem na miejsce uderzają na leśnej drodze w coś, co wyskoczyło im zza drzewa wprost przed maskę samochodu. Szybko odjeżdżają z miejsca wypadku nie mając pojęcia w co tak właściwie wjechali, a potrącony - jak się okazuje - stwór z byczym penisem zaczyna metodycznie eliminować intruzów, brutalnie gwałcąc przy tym żeńską część nieproszonych gości…

Podejrzanie rozbudowana (!) linia fabularna, za punkt wyjścia przyjmująca eskapadę wycieczkowiczów w leśne ostępy z pewnością musiała być w chwili powstawania „Shojo no harawata” szczytem inwencji twórczej, a zarazem swoistym novum. W końcu przeżuty wcześniej na każdy z możliwych sposobów w kinie przetrwania („Deliverance”), nierzadko łączonym z nurtem animal attack („Something is out There”), slasherem („Rituals”, „Just Before Dawn”), czy camp slasherach („Friday 13th”, „Madman”), bądź wreszcie kultowym „The Evil Dead” Raimiego motyw i tutaj stanowi jedynie preludium do serii zgonów głupców, którzy nieopatrznie odważyli się zapuścić głęboko w las. Ktoś mógłby oznajmić, że w krwistym horrorze liczy się co najwyżej wymyślność efektów gore, co tu zatem robią powszednie dla tego typu filmów zdzielenie ofiary po łbie czymś ciężkim – kiepsko wykonane swoją drogą – i dekapitacja?

Inaczej się ma sprawa w odniesieniu do jednej z oszalałych bohaterek, dającej show godny tych skrajnie perwersyjnych, japońskich wybryków. Pannica obrywa podrzuconą ręką, po czym zaczyna się owym zakrwawionym kikutem masturbować (!), a pojawiająca się niewiadomo skąd, uczynna bestyjka z prąciem na baczności doprowadza ją do orgazmu, usuwając przez pochwę trzewia. Warto w tym miejscu nadmienić, iż obok motywu duszenia i odcinania męskich genitaliów w pornograficznym „In the Realm of the Senses” Oshimy, sprezentowania w dużym zbliżeniu przekłucia igłą oka w „Guinea Pig: Devil's Experiment” Hino, morderstwa przy użyciu laboratoryjnych próbówek („Biotherapy”), czy widokiem ryczącego jak dziecko, podnieconego seksualnie zabójcy dokonującego masakry przy użyciu nóg z „Ichi the Killer” Takashi'ego Miike jest to bezsprzecznie jedna z najsłynniejszych ekstremalnych scen wszechczasów i chociażby – lub raczej głównie poprzez wzgląd na ten fakt – warto by pomyśleć nad zaopatrzeniem się w „Entrails of a Virgin”.

Resztę wygodniej byłoby przemilczeć, bowiem jako całość „Wnętrzności…” wypadają po prostu mizernie chyba, że potencjalny odbiorca jest amatorem japońskiej erotyki, a scenariusza Komizu nie potraktuje serio. Kwestie mówione to pod względem złożoności i sensowności totalne dno, niespodziewanie ratuje je jednak sprośny, humorystyczny charakter wymiany zdań między kopulującymi parami…

„-Widziałaś kiedyś coś takiego?

-Kilka Razy.

…

-Chcesz mi go włożyć do środka?”

…a podobne ‘konwersacje’ występują tu w ilościach hurtowych, co w połączeniu ze śmiertelną powagą malującą się na twarzach "dziewic", przerażającym potworem-gwałcicielem (wizualnie przypominającym umorusanego błotem człeka) z całodobową erekcją, sfiksowaną młódką biegającą po lesie, a zarazem z zapamiętaniem ssącą konary drzew, koniec końców poddającą się dosyć… nietypowej formie ipsacji, oraz potężną dawką gwałtu i rozlicznymi nawiązaniami do „Martwego Zła” tworzy mieszankę wybuchową. „Guts of a Virgin” to film zły, sztampowy, do bólu przewidywalny, w dużej mierze z kiepskimi efektami i beznadziejną charakteryzacją, ścieżką dźwiękową tworzoną głównie za sprawą pojękiwań aktorek, jednym słowem… kultowy, zakończony nomen omen równie kultowym tekstem:

„Zastanawiam się, co zdarzyło się tamtego dnia;

Byłam przerażona, ale mi się to podobało.”

by dux

Recenzja: Angel Guts: High School Coed

2010-06-03T04:16:00.000-07:00

Tytuł oryginalny: Jokôsei: tenshi no harawata (aka Tenshi no harawata 1)

Tytuł angielski: Angel Guts: High School Coed

Reżyseria: Chusei Sone

Scenariusz: Toshiharu Ikeda

Kraj: Japonia

Data produkcji: 1978

Występują: Megu Kawashima, Tatsuma Higuchi, Sanshô Shinsui, Tsutomu Hori

IMDB LINK

„Tenshi no harawata” to niezwykle popularna w Japonii saga roman porno, z którą od samego początku związany był Takashi Ishii (w późniejszym okresie odpowiedzialny m.in. za scenariusz do „Evil Dead Trap”). W skład serii; obok „Angel Guts: High School Coed”; wpisują się jeszcze następujące obrazy: „Angel Guts: Red Classroom” („Tenshi no harawata: Akai kyôshitsu), „Angel Guts: Nami” („Tenshi no harawata: Nami”), „Angel Guts: Red Porno” („Tenshi no harawata: Akai Inga”), „Angel Guts: Rouge” („Tenshi no Harawata: Rouge”), „Angel Guts: Red Rope” („Akai nawa hateru made”), „Angel Guts: Red Vertigo” („Tenshi no harawata: Akai memai”), oraz „Angel Guts: Red Lightning” („Tenshi no harawata: Akai senko”), „Angel Guts: Night is Falling Again” („Yoru Ga Mata Kuru”) powstałe na przełomie lat ’79-’94.

‘Live Fast, Die Young’ – kardynalna maksyma młodego i wyzwolonego pokolenia szalonych lat siedemdziesiątych. Żyjący w zgodzie z jej duchem trzej motocykliści lubują się w gwałceniu przygodnie napotkanych kobiet. Jeden z nich, Tetsurô, niespodziewanie wybrania jednak napastowaną uczennicę, wychylając się tym samym z paczki. Czyżby się zakochał?

Być może, aczkolwiek ciężko mieć co do tego stuprocentową pewność. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż Sone ucieka się do ciekawego zabiegu polegającego na eksploracji tych meandrów scenariusza, które wskazywać by mogły na stopniowe popadanie głównego bohatera w paranoję, jednakowoż spychając na dalszy plan historię jego domniemanej miłości. Im dalej akcja posuwa się ku przodowi, tym częściej traci on panowanie nad sobą pomimo, że z początku pozował na najspokojniejsze ogniwo w bandzie, powstrzymując narwanego kolegę przed zasztyletowaniem jednej z napastowanych ofiar. Zamieniają się oni w końcu modelem zachowań, lecz Kawashima na tym nie poprzestaje, brnąć jeszcze dalej w swoim szaleństwie. Wrażenie to skutecznie potęgują roztrzęsione ujęcia z perspektywy kierowcy motoru i nagromadzenie dziwacznych, czarno-białych wizji sennych, częstokroć zwieńczonych rozlewem krwi. Przyczyn jego nerwowości należałoby upatrywać w strachu o godność własnej siostry i ochranianej dziewczyny, zagrożonych seksualną napaścią ze strony kamrata, któremu dawno przestał już ufać. Pierwsza z nich oczywiście trafia w łapska napaleńca, a raczej pod niego…

Gdy hamulce zostają spuszczone z wodzy, zaczyna się ostra jazda bez trzymanki, rajd nieuchronnie prowadzący ku tragedii… i to właśnie on jest motywem przewodnim „Jokôsei: tenshi no harawata”. Paradoksalnie, najmocniejszym akcentem w scenariuszu Ikedy są już pierwsze minuty a także to, co dzieje się tuż przed wydarzeniem determinującym działania Tetsurô. Brutalny gwałt, jakiego dokonuje na swej sympatii w strugach deszczu, na zabłoconych torach kolejowych robi spore wrażenie, podobnież jak zanikający u dziewczyny z czasem opór, ale to w końcu jeden z wyznaczników nurtu. Nieco gorzej jest jednak na płaszczyźnie samego finału, bo chociaż przemoc sama w sobie zawsze pozostanie bezsensowną, to pytanie o to, co czyni z człowieka mordercę bardziej drobiazgowo potraktowane zostało w chociażby ekstremalnym „Organ” Kei Fujiwary (obrazem tym ciekawszym, że nakręconym przez kobietę!). Pamiętajmy jednak, że to ciągle lata siedemdziesiąte.

Orzechem nie do zgryzienia dla zachodniego widza okazać się zaś może wątpliwy sens retorycznego dla gwałcicieli, mizoginistycznego powiedzonka „Women are just for fucking… don’t we always say that?”. Z drugiej jednak strony, czy owe gatunkowe i kulturowe typowości nie determinują nurtu pinku eiga? Jakkolwiek by nie było, obraz to z wyższej półki i zdecydowanie wart polecenia.

by dux

Recenzja: Day Dream (1981)

2010-05-29T08:10:00.001-07:00

Tytuł oryginalny: Day Dream

Tytuł angielski: Hakujitsumu

Reżyseria: Tetsuji Takechi

Scenariusz: Tetsuji Takechi

Data produkcji: 1981

Występują: Kyôko Aizome, Kei Sato, Takemi Katsushika, Saeda Kawaguchi

IMDB LINK

Próbowaliście już rozgryźć naturę wizji sennych?

…czym tak właściwie są i skąd się biorą?

Z jakich powodów psychika nieprzytomnego, miast pozwolić mu wypocząć zsyła na biedne czoło jeszcze więcej zmartwień – niestworzonych katów – i udręcza go niemiłosiernie?

Czy mroczne, duszne koszmary stanowić mogą do pewnego stopnia odbicie tego, co z naszym ciałem dzieje się w rzeczywistości?

Jakim cudem, oddając się w objęcia Morfeusza doświadczamy na raz zlepku tak wielu emocji i zachcianek?

Czy na taśmie filmowej, aby na pewno da się uwiecznić wypadkową prywatnych doświadczeń, myśli, pragnień, lęków i popędliwości w sposób iście horrendalny, surrealistycznie zakręcony, iluzoryczny?

I wreszcie… dlaczego halucynacje spoczywającej na fotelu dentystycznym, otumanionej Chieko jawią się oglądającemu aż tak (nie)klarownie?

„Day Dream” z 1981 roku stanowi pornograficzny remake starszej o około piętnaście lat, oryginalnej wersji „Hakujitsumu”. Wypadałoby również zauważyć, że jest pierwszym w historii japońskiego kina erotycznego obrazem zawierającym w sobie twardą pornografię. Notoryczne zbliżenia na kopulujące narządy płciowe, czy niewiarygodnie długa sekwencja w której dentysta pobudza palcami waginę molestowanej, znarkotyzowanej pacjentki (Kyôko Aizome, pierwsza królowa japońskiego porno) stały się niestety ofiarami drastycznych cięć. Takechi („Black Snow”) nie poprzestając na banalnym skandalizowaniu formą, zręcznie wplótł w swój twór elementy wampirycznego kina grozy i wszystko to opatulił hipnotyzującą, oniryczną atmosferą mary sennej. Odrealniony, gęsty klimat lepi ze sobą każdy kadr z osobna i nie ulatnia się ani na moment, aż do umownego zakończenia. To z kolei nakreślone zostało na tyle rozbieżnie, ażeby uniemożliwić widzowi tą jedną jedyną, klarowną interpretację. Izomorficzny wybieg zastosował Craven („Last House on the Left”, „Hills Have Eyes”), ponoć niekwestionowany mistrz amerykańskiego horroru w „A Nightmare on Elm Street” (84’). Smutne skądinąd, że postać Freda Kruegera - wyposażona w zestaw brzytew ikona popkultury - debiutując z miejsca została ukomiczniona, a wszystkiemu winien brak inwencji twórczej. Tymczasem przyodziany w czarny płaszcz, śmiertelnie poważny gnębiciel z „Day Dream” połyka na śniadanie większość kreacji Draculi, na image’u którego wyraźnie jest wzorowany. Pożądając nie osocza, a kwiatu łona ofiary podąży za wystraszoną Chieko wszędzie, gdzie ta go tylko zwabi. Posępne scenografie robią wrażenie, w szczególności opustoszała galeria handlowa i myjnia samochodowa z oferty której sfatygowana, odarta z bielizny kobieta skorzysta z niekłamaną przyjemnością…

Omamy to absolutnie niesamowite i dzięki temu właśnie pociągające, bowiem ciężko odpędzić się od wrażenia, iż funkcją surrealizmu świata przedstawionego jest skrzętne ukrycie czegoś na wskroś istotnego, przepełnionego anormalnym sensem. Dla przykładu; epizod z dramatyczną w swoim przebiegu sesją S&M zdaje się być niczym innym, jak tylko przejawem uwarunkowań, czy jak kto woli preferencji seksualnych głównej bohaterki… a wampiryczny oprawca z twarzą dentysty?

Któż z nas nie zna tej charakterystycznej, jedynej w swym rodzaju obawy przed sterylnym gabinetem, metalowymi cęgami, dźwiękiem wiertła, czy wreszcie najgorszym z nich wszystkich, uśmiechającym się właśnie do ciebie katem w bieli?

Z resztą może przesadzam, a wygląd chłostającego Chieko mężczyzny warunkują ostatnie przebłyski świadomości nieprzytomnej, widziała wtedy jego…

…i jako klientka nie mogła liczyć się z tym, że zostanie wykorzystana, a rozgrzane w rzeczywistości ciało przyczyni się do insurekcji erotycznego miszmaszu perwersyjnych, odrealnionych dziwactw w jej głowie.

Tylko dokąd to zmierza i czy u schyłku nieskończonego demony przeszłości, marne odbicia zakorzenionych głęboko w zatrwożonym sercu, prawdziwych mar pozwolą wreszcie odetchnąć śniącym?

…a może wyrwanie się ze szponów koszmaru to zaledwie utopijna, pobożna ułuda skrępowanych własnym lękiem?

I wreszcie… co Takechi chciał zasugerować postacią wyłaniającej się z mgły, a faktycznie proszonej przez zboczeńca do gabinetu dziewczynki?

by dux

Recenzja: A Woman Called Sada Abe (1975)

2010-05-22T04:11:00.001-07:00

Tytuł oryginalny: Jitsuroku Abe Sada

Tytuł angielski: A Woman Called Sada Abe (aka Document: Sada Abe)

Reżyseria: Noboru Tanaka

Scenariusz: Akio Ido

Data produkcji: 1975

Występują: Junko Miyashita, Hideaki Esumi, Yoshie Kitsuda, Genshu Hanayagi

IMDB LINK

Przypadek Sady Abe – gejszy, która udusiła i wykastrowała Kichizo Ishidę (odcięte jądra i penisa zabrała ze sobą) stał się w Japonii sensacją na skalę narodową. Historia miłosnej obsesji, nieuchronnie prowadzącej ku śmierci latami inspirowała zarówno filozofów, jak i artystów, znajdując ujście wpierw na kartach literatury, znacznie później w świecie filmu. Dziwaczny mord na tle seksualnym z 1936 roku przyczynił się do rozwoju ero guro (erotycznej groteski), rozprawiano o nim także w dokumentalnym „History of Bizarre Crimes by Women in the Meiji Taisho and Showa Eras” („Meiji Taisho Showa Ryoki Onna Hanzaishi”, reż. Teruo Ishii, 1969). Abe na dobre znikła z życia publicznego dopiero w 1970, na długo po tajemniczym zajściu w Tokyo University Medical School. Otóż zaraz po jej aresztowaniu, genitalia zabitego kochanka przetransportowano do muzeum patologii i wystawiono na pokaz publiczny, gdzie tuż po zakończeniu II Wojny Światowej ślad po nich zaginął.

„SADA. KICHI. TWO PEOPLE”

Eksploatacyjny dramat w reżyserii Noboru Tanaki rekonstruuje dzieje znajomości Kichizo i Sady w kontekście okresu wojskowej mobilizacji Japonii, na pół roku przed podpisaniem Paktu antykominternowskiego z Niemcami. Wokół pochłoniętej łóżkowymi harcami, świntuszącej nawet w towarzystwie służek pary wszystko pędzi jak na złamanie karku – wąskimi dróżkami maszerują żołnierze – jednakże oni pozostają z dala od ludzi, na uboczu, goniąc wyłącznie za ekstazą i angażując się w co raz to pikantniejsze gry łóżkowe. Sadomasochistyczne igraszki obejmują takie praktyki jak gryzienie, czy duszenie (asfiksjofilię). Spekulowaliście kiedyś nad tym, do czego gotów jest posunąć się człek, ażeby utrzymać to zwolna przemijające, acz żarliwe pożądanie jakie splotło go w tańcu ciał z życiowym partnerem/ką?

Podczas zabaw z nożem przyszła morderczyni dowcipkuje nawet, że w końcu pozbawi kochanka życia, lecz ani ona, a już tym bardziej on nie traktują proroczych słów z powagą i oddając się błogim przyjemnościom, z wolna dążą ku doświadczeniu najintensywniejszej z ziemskich rozkoszy – spełnieniu się na krańcu żywota, gdy pozbawiony dopływu tlenu mózg obumiera, a napęczniała męskość drga w kobiecej pochwie, jakby umyślnie potęgując doznania. Reżyser nie rezygnuje przy tym z namiętności, bo choć pogłębiająca się w oczach Abe, mroczna obsesja przeraża, to dzięki pierwszorzędnej grze aktorskiej niemal czuć ogień, jaki musiał spalać od wewnątrz zakochanych. Ów romantyczny wydźwięk podkreśla muzyka Kôichi’ego Sakaty, na czele z markotnym utworem odegranym tuż po kastracji Ishidy, gdy osamotniona żałobnica tuła się bez celu po mieście, a w tle ustawicznie przewijają się słowa „Patrząc w tył wiem, że byłam głupia. Zrobiłam coś, czego nie zrobiłby nikt zakochany.”. Myślała, że tym sposobem złączą się ze sobą na zawsze, tymczasem brakowało jej go coraz bardziej, odezwało się również sumienie. Czy aby na pewno tego właśnie chciał?

„SADA, KICHI, INTO ONE”

Sada to postać ze wszech miar tragiczna – zgwałconą w wieku piętnastu lat dziewczynę, rodzina sprzedała do domu gejsz w Jokohamie. Od tamtej pory tułała się po kraju. Latami nie zagrzała nigdzie miejsca na dłużej, pałała się między innymi prostytucją w Osace. Romans z Kichizo musiał być czymś ponad to, najlepszą rzeczą jaka przytrafiła jej się od czasów wczesnego dzieciństwa. Tyle, że człowiek skreślony za młodu nie nabywa prawa do szczęścia nawet wtedy, kiedy dojrzeje i skorodowany psychicznie niszczy wszystko co kocha. Zrobiła to z miłości?

Zaproponowany przez Ido bieg wydarzeń nieznacznie odbiega od tego przedstawionego w „Ai no corrida”. Podczas gdy Oshima łamał tabu i skandalizował pornograficznymi ujęciami, Tanaka wyniósł na piedestał erotyzm, dotkliwie parząc widza żarem tlącym się w sercach ekranowej pary. Znana z „Secret Chronicle: She Beast Market” („Maruhi - Shikijo mesu ichiba”, 1974), czy „Secret Book: Sleeve and Sleeve” („Hihon: sode to sode”, 1974) Junko Miyashita wzniosła się zaś na wyżyny sztuki aktorskiej, odgrywając jedną z najważniejszych ról w karierze. Docenić należy także zdjęcia Masaru Mori, współpracującego wcześniej z Chusei Sone i ojcem S&M roman porno, Konumą. Warto wreszcie zapoznać się z „A Woman Called Sada Abe” choćby po to, by móc go porównać z biograficzną „Sadą” (reż. Nobuhiko Obayashi) z 98’.

by dux

Recenzja: Killer Pussy (2004)

2010-05-14T09:36:00.000-07:00

Tytuł oryginalny: Kiseichuu: kiraa pusshii

Tytuł angielski: Killer Pussy (aka Sexual Parasite: Killer Pussy)

Reżyseria: Takao Nakano

Scenariusz: Takao Nakano

Kraj: Japonia

Data produkcji: 2004

Występują: Sakurako Kaoru, Natsumi Mitsu, Sachika Uchiyama, Yumi Yoshiyuki

IMDB LINK

Zapewne mało kto insynuował, jak wielce osobliwy twór mógłby się zrodzić z ewentualnego połączenia fraz ‘reżyser AV’ i ‘„Dreszcze” Cronenberga’, bo niby po co?

…a że w filmografii Nakano dominują sex komedie („Sumo Vixens”, „Queen Bee Honey”) – jest i aktorska wersja popularnego hentai „Legend of the Overfiend” (tetralogia „ExorSister” aka „Uratsuki-dôji”, 94’) – oczekiwania odnośnie „Killer Pussy” ugruntować należałoby już na wstępie…

Pierwej, niczym w „Cannibal Holocaust” (reż. Ruggero Deodato, 79’) widać… dorzecze Amazonki (przynajmniej teoretycznie). Potem; zupełnie jak w „Braindead” (reż. Peter Jackson, 92’); kilkuosobowa ekspedycja naukowa próbuje wywieźć z tropików nieznany jak dotąd ludzkości gatunek i choć miejscowy szaman zdecydowanie im to odradza, na nic się zdaje perswazja. Wkrótce tajemniczy biont wymyka się z pod kontroli…

Tymczasem gdzieś daleko, bo w samym sercu Japonii piątka młodziaków przemierza leśne ostępy i ni stąd ni zowąd zaczyna im szwankować furgonetka (co w horrorze pretenduje do miana swoistego novum ;-)). Grupka dociera do skomplikowanego systemu podziemnych korytarzy, gdzie nabierają ochoty na miłosne harce nie przejmując się zbytnio faktem, iż sąsiadują z zamrożonymi ludzkimi zwłokami! (ach, ta dzisiejsza młodzież). Ciałem, które wkrótce ożyje…

Tematyka „Kiseichuu: kiraa pusshii” otwierała przed reżyserem spore możliwości i tak oto cudzożywny organizm zamieszkujący kobiece narządy rozrodcze, a żywiący się penisami symbolizować mógł odwieczny lęk vir przed kastracją, czyli utratą owej męskości. Tymczasem parazyt, seksualny bądź co bądź, paradoksalnie wcale nie obliguje widza do zastanowienia się nad naturą jednego z dwóch freudowskich popędów. Fakt – dziewczyny są powabne, swymi obfitymi biustami świecą nader często, a spódniczki noszą tak krótkie, że równie dobrze mogłoby ich nie być w ogóle – tylko czy oto w istocie chodziło?

Cóż, nawet gdyby rozpatrywać „Killer Pussy” w kategoriach pastiszu „Shivers”, to nie należało aż tak spłycać wagi dzieła Kanadyjczyka, chociażby poprzez wzgląd na jego status historyczny. Trudno jednak całemu temu kiczowi odmówić pewnego uroku, bowiem już pseudo-ujęcia z wnętrza kanałów rodnych – wychodzącego na żer stworzenia i zwiastującego jego nadejście, charakterystycznego chrupnięcia podczas konsumpcji uparcie wpychanych doń, męskich członków wywołują u widza niekontrolowany wybuch śmiechu. Zainfekowany srom-dusiciel, czy umazane krwią i śluzem pochwowym damy siłujące się na rozłożonej w niewiadomych celach macie (całość przypomina zapasy w galaretce ;-)), to zaledwie część ‘atrakcji’ jakie z myślą o zapaleńcach ‘splatter eros’ w tradycji serii „Guts of a Virgin” Gairy przygotował Nakano. Ukoronowaniem tych niespełna sześćdziesięciu minut tonącej w różnorakich, acz zawsze gęstych wydzielinach groteski pozostaje oczywiście… cipa. I to stricte, we własnej osobie. Wprawdzie gumowa, lecz większa niż zazwyczaj, a do tego zębata i rozjuszona nie na żarty z tym, że to już trzeba zobaczyć na własne oczy…

by dux

Recenzja: Gate of Flesh (1964)

2010-05-05T09:49:00.000-07:00

Tytuł oryginalny: Nikutai no mon

Tytuł angielski: Gate of Flesh

Reżyseria: Seijun Suzuki

Scenariusz: Goro Tanada

Kraj: Japonia

Data produkcji: 1964

Występują: Yumiko Nogawa, Kayo Matsuo, Satoko Kasai, Jo Shishido

IMDB LINK

W przełomowym dla dalszego rozwoju kina erodukcji roku 1964 światło dzienne ujrzało przynajmniej kilka obrazów o których dzisiaj warto pamiętać. Pośród nich umieścić należałoby między innymi „Independent Sex Unit” („Dokuritsu glamour butai”) i „Mistress” („Mekake”) w reżyserii jednego z ‘Herosów Pierwszej Fali’ Kinyi Ogawy, dziecko ojca chrzestnego pinku Kôji Wakamatsu – „Resume of Love Affairs” („Joji no rirekisho”), oraz wysmakowany „Woman of the Dunes” („Suna no onna”) Teshigahary oparty na kanwach noweli pióra Kôbô Abe. Tetsuji Takechi spłodził natomiast „The Dream of the Red Chamber” („Kokeimu”) i; co ważniejsze; „Day-Dream” („Hakujitsumu”) – pierwszy wysokobudżetowy pink w historii kinematografii Kraju Kwitnącej Wiśni. Tymczasem współpracujący z Nikkatsu, znany przede wszystkim jako twórca B-klasowych filmów gangsterskich Seijun Suzuki („Youth of the Beast”, „Tokyo Drifter”, „Branded to Kill”) posunął się znacznie dalej i jako pierwszy pozwolił sobie na obnażenie ciał aktorów przed kamerą…

Powojenne Tokio lat czterdziestych ubiegłego wieku, na tle zatłoczonych ulic prostytutki organizują się w niewielkie grupy. Żyją w opustoszałych, zniszczonych budynkach, atakują maruderów naruszających granice ich terytorium i nie obawiają się alfonsów – zarabiając same na siebie. Koegzystencja w takiej zamkniętej, żeńskiej wspólnocie wymaga jednak pewnego chłodnego wyrachowania. Żadna z kobiet nie ma prawa współżyć za darmo, a wszelakie miłosne uniesienia są dotkliwie karane…

Osierocona Maya (Yumiko Nogawa) dołącza do panienek lekkich obyczajów w nadziei, że w końcu uda jej się wyrwać ze szponów głodu i ściskającej za gardło biedy. Wkrótce kobiety udzielą schronienia rannemu, poszukiwanemu przez władze Shintaro. Niedoświadczona dziewczyna zakochuje się w nowym lokatorze. Dobrze wie co czeka ją wraz z chwilą, gdy odda się mężczyźnie z miłości, pomimo tego ryzykuje nie bacząc na konsekwencje… ale czy taka para ma przed sobą jakąś przyszłość?

„Nikutai no mon”, jako jeden z najwcześniejszych przykładów sadomasochistycznego kina w ujęciu soft-core to bez wątpliwości dzieło przełomowe. Erotyczny taniec nagich, rozpalonych pożądaniem ciał to jedno, ale pozostaje jeszcze kwestia bolesnych sankcji jakie prostytutki przewidują za złamanie tej najważniejszej z kardynalnych zasad. Widok związanych i chłostanych kobiet to płaszczyzna na której Nikkatsu wytrwale budowało swój wizerunek, charakterystyczny dla późniejszych lat styl artystyczny.

Przesycony antyamerykańskim nastawieniem wobec okupujących Tokio żołnierzy „Gate of Flesh” to jednak także, a może nawet przede wszystkim uczta wizualna. Scenograficzny kunszt zrujnowanych pustostanów, martwe tło w scenie kuszenia czarnoskórego księdza, wyznania nierządnic zwracające na siebie uwagę kolorystycznym dopieszczeniem kadrów, czy wreszcie ubicie i rozczłonkowanie krowy sfilmowane ze wszystkimi swymi odpychającymi szczegółami to zaledwie preludium do tego, nad czym nie godzi się już dłużej rozwodzić… ów przepych winno się smakować sememu.

by dux

Recenzja: Female Market: Imprisonment (1986)

2010-05-01T02:02:00.000-07:00

Tytuł oryginalny: Ryôjoku mesu ichiba - kankin

Tytuł angielski: Female Market: Imprisonment (aka Female Market)

Reżyseria: Yasuaki Uegaki

Scenariusz: Kazuo 'Gaira' Komizu

Kraj: Japonia

Data produkcji: 1986

Występują: Kaori Asô, Minako Ogawa, Kayo Kiyomoto, Tatsuya Aoki

IMDB LINK

Za scenariusz do „Female Market: Imprisonment” odpowiada nie kto inny, jak Kazuo "Gaira" Komizu i obok „Woman in the Box:Virgin Sacrifice” stanowi on jego najważniejsze samodzielne dokonanie w tej materii. Plot fabularny nie należy do skomplikowanych, aczkolwiek poraża swoją powagą i umownym realizmem, trudno bowiem oponować z faktem, iż handel żywym towarem w dalszym ciągu pozostaje niewyplenionym problemem współczesnego świata…

Uchiyama wraca późnym wieczorem do domu. Po wjechaniu w rzadziej uczęszczaną, kiepsko oświetloną uliczkę, drogę zajeżdża jej przebrany za kobietę mężczyzna. Miki daje się obezwładnić i koniec końców uśpić za pomocą gazy nasączonej chloroformem. Budzi się przywiązana do słupa wraz z czwórką zupełnie obcych sobie kobiet. W pomieszczeniu znajduje się ogromny, suto zastawiony stół przy którym ucztuje dwóch mężczyzn. Wszędzie dookoła znajdują się uzbrojeni, przyodziani w czarne kombinezony strażnicy. Pod sufitem wisi zaś zwrócona głową ku dołowi dziewczyna. Jak się okazuje, powieszono ją tam już dobrą chwilę temu… ale po co?

Otóż celebrujący przy jadle bossowie grupy przestępczej, pałającej się uprowadzaniem, seksualnym treningiem i sprzedażą porwanych kobiet, pragną złamać jej opór, co im się zresztą udaje. Ta, nie mogąc znieść bólu poddaje się i spełnia erotyczne zachcianki oprawców. Kobiety które nie przysporzą im problemów, liczyć mogą na lepsze traktowanie – czyste ubrania, czy regularne posiłki. Wśród grupy nowo-pojmanych znajdą się jednak i bohaterki, które podejmą nierówną walkę o zbrukaną godność.

Niesamowicie szowinistyczny światopogląd, wedle którego rola kobiety ogranicza się co najwyżej do zaspakajania seksualnych potrzeb pierwiastka męskiego to jeden z wyznaczników nurtu – stąd fabuły lubią wychodzić w kierunku dużo ciekawszych rozważań. Ogromna dawka erotyki, sprowadzająca się w znacznej mierze do gwałtów na porwanych dziewczynach (im dalej, tym okrutniejszych i wymyślniejszych) czyni „Ryôjoku mesu ichiba – kankin” trudnym w odbiorze, szorstkim rape movie. Widz, poza rozlicznymi zgwałceniami zmuszony jest oglądać notoryczne sceny łóżkowych igraszek z udziałem kobiet, które dobrowolnie poddały się woli oprawców, a i w tym wypadku zdarzają się takie ekscesy jak tortury przy użyciu twardej główki skórzanego bicza. Ofiary, które opierają się mężczyznom przez dłuższy czas traktowane są jeszcze paskudniej. Gdy w wyniku zaplanowanej ucieczki dwóm kobietom udaje się opuścić celę, a jedna z nich zostaje postrzelona rozpoczyna się prawdziwy spektakl tortur i okrucieństwa. Biczowanie, czy gwałt przy zastosowaniu akupunktury są jednak niczym wobec odprawienia stosunku z postrzeloną, umierającą już dziewczyną. Na tę poniżającą, skrajnie perwersyjną egzekucję w akcie pokuty zmuszona jest spoglądać jej kompanka. Moment w którym dogorywająca wyciąga dłoń w kierunku obezwładnionej towarzyszki niedoli, po czym przestaje oddychać, a oprawca kończy się z nią bawić ostatecznie zabija ćwieka i widzowi. Temu, jeszcze na długo po seansie ciężko się będzie pozbierać. O widocznej degradacji seksualnej świadczą także na pozór błahe, pojedyncze ekscesy… strażnik, który postrzelił wspomnianą kobietę dostaje w twarz od swojego szefa (niszczy towar, za który organizacja mogła zainkasować sporą sumę pieniędzy), mężczyzna który podaje dziewczynie ubrania domaga się w zamian seksu oralnego, a głównej bohaterce podczas gdy jest biczowana z ust szefa organizacji przychodzi usłyszeć nieco cyniczną kwestię „pięknem kobiety jest jej uległość”…

Zdawać by się mogło, iż z racji ram gatunkowych „Female Market” to ordynarny zlepek erotyzowanych scen gwałtów, jednak nie do końca. Ciekawie bowiem wypada różnorodność osobowości zaprezentowanych postaci – ofiary uległe, kobiety broniące swojej godności, bezlitosny szef gangu, czy wreszcie najciekawszy moim zdaniem strażnik który wpierw strzela do jednej z kobiet, po czym coś w nim pęka i pomaga w ucieczce innej. Uzależniony od narkotyków, tutaj otrzymujący je w zamian za posłuszeństwo nareszcie bierze swe życie we własne ręce. Cokolwiek ekscentrycznie prezentuje się natomiast motyw dobrowolnego stosunku seksualnego głównej bohaterki z nawróconym oprawcą. Czyżby tak prędko wybaczyła mu śmiertelne zranienie koleżanki?

...a może trening zrobił swoje… po wszystkim co ją spotkało, finalnie zaczęła utożsamiać się z rolą kobiety zdanej na łaskę i niełaskę mężczyzny, widząc zatem czego oczekuje od niej w danej chwili wybawiciel, po prostu mu to daje. Cieszy fakt, iż pod przykrywką błahej na pozór fabuły sklecono całkiem interesujący obraz, zmuszający widza do uruchomienia zwojów myślowych. Rzecz jasna brutalna erotyka przede wszystkim, obok zadatki na niezłą sensację i depresyjna, brudna atmosfera przystosowanego pod więzienie magazynu – estetyka to zupełnie różna od pastiszowych wybryków rodem z „Guts of a Virgin”.

Choć „Female Market” daleko pod względem wykonania do ekranizacji czytadeł Dana, to Uegaki zdołał zapanować nad ekipą i nie męczy widza kiepskimi ujęciami. Aktorzy zagrali przekonująco, a brak muzyki tylko pomaga w budowaniu specyficznego klimatu całości. Krwawe efekty, z odgryzieniem męskich genitaliów na czele również prezentują się nienajgorzej, aczkolwiek wiadomo, że motorem napędowym przedstawionej historii są w istocie brutalne gwałty. Mimo iż nie brak tu eksploatacyjnego zacięcia, przemyślany wątek drama czyni scenariusz Gairy bezapelacyjnie wartym uwagi.

by dux

Recenzja: Subway Serial Rape: Lover Hunting (1988)

2010-04-26T02:03:00.001-07:00

Tytuł oryginalny: Chikatetsu renzoku reipu: Aijin-gari (aka Chikatetsu renzoku reipu 4)

Tytuł angielski: Subway Serial Rape: Lover Hunting

Reżyseria: Shuji Kataoka

Scenariusz: Shuji Kataoka

Kraj: Japonia

Data produkcji: 1988

Występują: Yukijiro Hotaru, Kanako Kishi, Sayaka Hitomi, Fumiaki Tobayama

IMDB LINK

Metro. Wpierw schodami w dół, następnie krótki postój na obskurnej, podziemnej stacyjce w oczekiwaniu na nadjeżdżający środek transportu. Automatycznie rozsuwające się drzwi zapraszające cię do chłodnego, dobrze oświetlonego wnętrza… a gdyby tak urządzić w nim orgię ociekających seksualną przemocą, zbiorowych gwałtów?

Zielone światło na realizację podobnych zamysłów uzyskać można chyba tylko w Kraju Kwitnącej Wiśni. Szefostwo Nikkatsu wyłożyło fundusze na „Subway Serial Rape” nie przypuszczając, że Kataoka tworzy właśnie zalążek jednej z najpopularniejszych serii violent pink lat osiemdziesiątych. Kolejne odsłony tetralogii – wyprodukowane w ’86 „Subway Serial Rape vol. II: Office Lady Hunting” („Chikatetsu renzoku reipu: Ol-gari” aka „Chikatetsu renzoku reipu 2”) i w ’87 „Subway Serial Rape vol. III: Uniform Hunting” („Chikatetsu renzoku reipu: Seifuku-gari” aka „Chikatetsu renzoku reipu 3”) – cieszyły się jednak malejącą oglądalnością, podobnie jak inne pinku powstające na przełomie tych i kolejnych lat. Wpływ na słabnące zainteresowanie brutalną erotyką miała przede wszystkim legalizacja twardej pornografii, oraz towarzysząca jej popularyzacja odtwarzaczy kaset VHS, na którym to nośniku nagrania spod znaku AV (adult videos) wypuszczano w ilościach hurtowych. Swoisty spinacz serii, „Subway Serial Rape: Lover Hunting” nakręcony u schyłku lat osiemdziesiątych, to bez dwóch zdań godne zejście cyklu z podupadającej sceny…

…w którym punktem wyjściowym dla rozwoju fabuły po raz kolejny okazał się ponury akt gwałtu w wagonie metra. Krzywdzonej dziewczynie i tym razem nikt nie pomógł – nawet przypadkowy fotograf wolący ukradkiem robić zdjęcia, niźli brać czynny udział w całym zajściu.

Fotki wywołują ogólnospołeczną dyskusję na temat etyki dziennikarskiej, pokrzywdzona zaś popełnia samobójstwo. Ciekawska reporterka obiera sobie za cel śledzenie jednego z odpowiedzialnych za tragedię zbirów. Razem z kamerzystą wsiada do metra…

Zaprezentowane z onieśmielającą szczegółowością, beznamiętnie rejestrowane zgwałcenia najmocniejszym akcentem filmu pozostają jedynie w sferze wizualnej. Prawdziwe spustoszenie moralne w psychice widza sieją bowiem dopiero ich następstwa. Widać jak na dłoni, że Kataoka nie próżnował przez te cztery lata, sukcesywnie powołując do życia kolejne godziny „Subway Serial Rape” i ewoluując artystycznie wraz z rozwojem tytułu. W oczy rzuca się rozbudowany wachlarz zachowań pasażerów zmuszonych do oglądania perwersyjnych wybryków gangu oprychów – jedni wychodzą z przedziału, drudzy odwracają głowę w przeciwną stronę udając, że nic ich to nie obchodzi, a wiadomo, że nawet jeden odważny nie poradzi sobie z czteroma rosłymi chłopami. Nadal można snuć domysły nad przyczynami fascynacji zjawiskiem publicznego gwałtu, przypadłości której żywym przejawem zdaje się być uwieczniający incydent na kliszy mężczyzna. Późniejsze tłumaczenie, że interwencja nie leży w gestii reportera, a jedynie zabezpieczenie uchwyconego materiału zwraca uwagę na pogłębiającą się znieczulicę społeczną. Patrząc na politykę stacji telewizyjnych, bez chwili przerwy rozprawiających o zajściu w celu zwiększenia oglądalności można odnieść wrażenie, że urzeczenie tematyką seksualnego sadyzmu urosło do rangi skrzywienia społecznego. Tymczasem nie radząca sobie z poczuciem wstydu ofiara decyduje się na desperacki krok. Scena, w której zaszczuta przez pismaków dziewczyna podcina sobie żyły, jest bezapelacyjnie najbardziej dołującym momentem w całym obrazie. W lekkie osłupienie wprawia zaś zgoda szefa głównej bohaterki na jej zgwałcenie, a wszystko po to, żeby wzrósł poziom oglądalności. Gdzie leży granica między wulgarną pornografią, a gwałtem na żywo… na antenie TV?

…toż to nie lada atrakcja, coś w sam raz dla amatorów mocnych wrażeń, eksperiencja jakiej nie da się już pogłębić. Chyba że…

Koordynator dziennikarzy wie czego chce, zdaje sobie sprawę z faktu, iż statystyczny telewidz ma ochotę na jeszcze więcej, dalej, intensywniej – jeśli nie z chorych pobudek, to ze zwyczajnej ludzkiej ciekawości, pytanie co dalej? Snuff w porze lunchu?

„Chikatetsu renzoku reipu: Aijin-gari” nie jest filmem dla każdego, a sprawnie zrealizowanym, zamykającym się w ramach nurtu spektaklem o gwałcie i jego ewentualnych następstwach. To dołujące, podsypane odpowiednią ilością mizoginii, lecz zarazem piekielnie przewrotnie kino z drugim dnem. Pozostaje tylko żałować, że na czwartej odsłonie się skończyło...

by dux

Recenzja: Subway Serial Rape (1985)

2010-04-23T01:24:00.000-07:00

Tytuł oryginalny: Chikatetsu renzoku repu

Tytuł angielski: Subway Serial Rape

Reżyseria: Shûji Kataoka

Scenariusz: Shûji Kataoka

Rok produkcji: 1985

Występują: Mami Fujimura, Eri Ishizaka, Akira Okamura, Ren Ôsugi

IMDB LINK

Czteroczęściowa seria „Subway Serial Rape” to jedynie niewielki odsetek szokujących obrazów ze stajni Nikkatsu – wytwórni której charakterystyczny styl tzw. romantycznej pornografii zdobył sobie na początku lat 70-tych niemałą popularność. Z biegiem lat japońskie kino erotyczne, szczególnie to w wydaniu S&M ulegało stopniowej brutalizacji, żeby wymienić tylko takich reżyserów jak Koyu Ohara („White Rose Campus: Then Everybody Gets Raped”, „Zoom Up: Rape Site”, „Wet & Rope”), Yasuharu Hasebe („Black Tight Killers”, „Rape!”, „Assault! Jack the Ripper”, „Rape! 13th Hour”), czy Masaru Konuma („Flowers and Snakes”, „Wife to Be Sacrificed”, „Woman in a Box: Virgin Sacrifice”). W bogatej filmografii Kataoki przeplatają się pozycje stylistycznie różne – od typowych sadomasochistycznych roman porno („Apartment Wife: Ass Slave”), przez zabawę konwencją („S&M Hunter” jako swoisty mariaż kina pink, westernu i komedii), po zabarwione erotycznie filmy sensacyjne („Prisoner Maria: The Movie”) – przy czym to właśnie „Chikatetsu renzoku rape” pozostaje jednym z najważniejszych dokonań w jego długoletniej karierze reżysera i scenarzysty.

Gang zuchwałych oprychów atakuje w wagonie metra urodziwą barową hostessę. Coraz bardziej napastliwi chuligani w końcu gwałcą kobietę na oczach kilkunastu onieśmielonych całym zajściem współpasażerów. Wszystkiemu z ubocza przygląda się tajemniczy mężczyzna z walizką, który najwyraźniej chce zareagować. Coś go jednak powstrzymuje i bynajmniej nie jest to strach przed bandą chłystków…

„Chikatetsu renzoku rape” to wyjątkowo szorstki i perwersyjny violent pink. Reflektujący do zapuszczenia się w otchłań brudnej ludzkiej seksualności winni zapiąć pasy i przygotować się na ostrą jazdę bez hamulców, która dla głównych bohaterów tego posępnego, beznamiętnie sfilmowanego widowiska nie ma prawa zakończyć się szczęśliwie. Bestialski gwałt w metrze ma prawo szokować, dla zachodniego widza nieco dziwne może się wydać się także zjawisko fascynacji upublicznioną agresją seksualną. Zastraszeni przez typów spod ciemnej gwiazdy pasażerowie z przerażaniem i niedowierzaniem, lecz również łatwą do zauważenia ciekawością obserwują dramatyczne wydarzenia… co zowie się cichym przyzwoleniem. Kontrastująca zaś z brutalnym erotyzmem, następująca praktycznie w chwilę po zgwałceniu głównej bohaterki scena namiętnego lesbijskiego seksu zmusza do myślenia. Dlaczego dwa, tak odległe względem moralnej poprawności akty rozładowania seksualnego napięcia zostają sobie przeciwstawione? I czemu w chwilę po traumatycznym doświadczeniu w kobiecie nagle rodzi się potrzeba samozaspokojenia?

Charakterystyczna dla nurtu pinku eiga częstotliwość demonstracji przebiegu seksualnego treningu, a co za tym idzie zdegradowania pierwiastka żeńskiego do pewnej roli, częściowo mogłaby pomóc w znalezieniu odpowiedzi na to frapujące pytanie. Mogłaby – ponieważ różnice kulturowe w wypadku takiego kina są aż nadto widoczne i odpowiedź z perspektywy punktu widzenia zachodniego widza mija się tu z celem. Wszak chodzi o emocje. Szalenie intrygującą postacią staje się natomiast w tym momencie jej trener, mężczyzna który zdradził Yakuzę i ukradł przestępczej organizacji sporą sumę pieniędzy – to właśnie dlatego nie chciał ujawniać się w metrze… nie godzi się jednak na powtórne zgwałcenie dziewczyny, gotów pociągnąć za spust w jej obronie. Nikt nie ma prawa tknąć jego własności, a za takową właśnie uważa główna bohaterkę. Kobieta zostaje zatem po raz enty uprzedmiotowiona, jej zdanie nie ma najmniejszego znaczenia, a jedynym skutkiem z góry skazanego na niepowiedzenie przeciwstawiania się woli (zawsze) silniejszego mężczyzny bywają sadomasochistyczne kary sprawiające więcej cierpienia, niż sam seks z niepożądanym partnerem. Trąci mizoginią?

...tak samo jak niemalże cały dorobek japońskiego kina seksploatacji na przełomie tych czterdziestu sześciu lat swojego istnienia i albo się to kocha, albo nienawidzi. Tymczasem znowu odzywa się kwestia nieco bardziej kompleksowego, kulturowego spojrzenia na sprawę – uprzedmiotowienie głównej bohaterki okazuje się moralnie niejednoznaczne gdy sama zaczyna darzyć uczuciem oprawcę. I nawet syndrom helsiński to pojęcie zbyt płytkie, ażeby upchnąć w nim całą gamę tematów, jakie porusza kino erotyczne z Kraju Kwitnącej Wiśni. Warto też nadmienić, iż efekt estetycznego szoku stanowi zazwyczaj znakomity punkt wyjścia do garści ciekawych przemyśleń, chwili zadumy. Oddzielną sprawą jest natomiast to, że do brutalności na szklanym ekranie człowiek wbrew pozorom bardzo szybko się przyzwyczaja i myśli później w nieco odmiennych kategoriach (nie mylić z psychopatyzmem!) niż fan wysokobudżetowych, często głupkowatych produkcji made in USA. Wracając jednak do przewodniego tematu omówienia (a od tego zaczęliśmy niebezpiecznie odchodzić na rzecz powtórzenia całej gamy truizmów, aczkolwiek wywołujących gwałtowne w swym przebiegu dysputy i pewien rodzaj świętego oburzenia u kasty, którą najprościej byłoby nazywać obrońcami cudzej moralności) i motywu gangstera – renegata ukrywającego się przed byłymi towarzyszami broni, wspomnieć należałoby o jedynej, nie mającej szczególnego wpływu na odbiór całości wadzie dzieła Kataoki, za jaką z całą pewnością uznać należy nadmierne spłycenie wątku kryminalnego. Z drugiej jednak strony dzięki takiemu zabiegowi mężczyzna pozostaje dla widza bohaterem w pewnym sensie enigmatycznym, nawet gdy ostatni kadr ulega wyciemnieniu, a w chwilę potem taśma filmowa bezpowrotnie się urywa (a już na pewno do kolejnego seansu ;))…

Wobec powyższego szczerze rekomenduję przedmiotowy obraz wszystkim, którym nie strasznym zdaje się być potężny zastrzyk sado-seksualnej ekstremy rodem z Japonii, że już nie wspomnę o zwolennikach nurtu, którzy (podobnie jak ja) słyszeli pewnie niejedną z wielu legend krążących wokół serii „Subway Serial Rape”. Podczas gdy bezkompromisowa fabuła epatuje szarzyzną i bezsensem codzienności, muzyka – na opak – umie wpędzić w dziwne poczucie odrealnienia. Bo to dzieło pełne kontrastów i jedyne takie w swoim rodzaju, kolejny dobry powód aby zainteresować się nurtem pinku eiga.

by dux

Recenzja: Scorpion: Double Venom (1998) (II)

2010-04-19T06:19:00.000-07:00

Tytuł oryginalny: Sasori: Korosu tenshi

Tytuł angielski: Scorpion: Double Venom (aka Scorpion 2)

Reżyseria: Ryôji Niimura

Scenariusz: Daisuke Gotô

Rok produkcji: 1998

Występują: Chiharu Komatu, Kim Delgado

IMDB LINK

Kolejny W.I.P oraz sequel „Scorpion Double Venom”. Akcja rozpoczyna się w tym samym miejscu, gdzie zakończyła się część pierwsza. Nami po ucieczce z więzienia szuka jednorękiego porywacza swej siostry. Gdy go odnajduje i o mały włos nie zabija, ktoś ją ubiega zadając pierwszy cios, a samemu zostając rannym. Kobieta zaczyna opiekować się nowo poznanym mężczyzną, stopniowo zaprzyjaźniając się z nim. Poznaje też historię jego dziewczyny, która znajduje się w tym samym więzieniu z którego ona uciekła. Matsushima decyduje się pomóc i w przebraniu asystentki lekarza wkracza do zakładu karnego. Sprawy okażą się jednak znacznie bardziej skomplikowane, niż jej się to wydaje.

Wykonanie stoi na analogicznym poziomie jak część pierwsza. Przez większą część filmu miałem lekki niedosyt, że jednak oryginał był lepszy. Bardzo dobra końcówka i zaskakujący finał rekompensuje jednak wcześniejsze braki. Zdecydowanie mniej erotyki zmartwi miłośników pinku.

Reasumując, polecam każdemu kto obejrzał „Sasori: Joshuu 701-gô” i był zadowolony. Warto zobaczyć obydwie odsłony w ciągu, jako jeden film, bo w zasadzie takowym właśnie są.

by Borg

Recenzja: Scorpion: Double Venom (1998) (I)

2010-04-18T03:09:00.001-07:00

Tytuł oryginalny: Sasori: Joshuu 701-gô

Tytuł angielski: Scorpion: Double Venom (aka Scorpion: Female Prisoner #701 or Scorpion)

Reżyseria: Ryôji Niimura

Scenariusz: Daisuke Gotô

Rok produkcji: 1998

Występują: Chiharu Komatu, Atsuki Katô, Miho Kiuchi, Ichiho Matsuda, Shôko Nakahara, Shinobu Sakagami

IMDB LINK

Młoda lekarka Nami Matsushima pracuje w klinice. Piętnaście lat wcześniej była świadkiem porwania młodszej siostry i dokładnie zapamiętała twarz jednego porywacza, oraz charakterystyczny szczegół budowy ciała drugiego – brak ręki. Pewnego dnia w jednym z pacjentów poznaje porywacza. Gdy oświadcza mu, że go rozpoznała ten kpi z niej, iż z uwagi na przedawnienie sprawy niewiele może zrobić. Matsushima w przypływie złości zabija i trafia na dziesięć lat do obozu pracy, gdzie dostaje numer #701. Życie więzienne wymaga dostosowania się, a ponadto trzeba uciec, by odnaleźć drugiego z porywaczy… W więzieniu Nami zaprzyjaźnia się z kobietą skazaną na śmierć, wpada w oko dyrektorce zakładu ;), a także natrafia na trop pewnej afery.

Jak widać z krótkiego opisu fabuły mamy do czynienia z typowym przedstawicielem subgatunku W.I.P. (Women in Prison). Ewidentne są również nawiązania do słynnego „Female Prisoner #701: Skorpion” z 1972 roku, m.in. imię skazanej, numer więzienny, fabuła. Film jest ładnie wykonany pomimo widocznego małego budżetu. Główna bohaterka prezentuje się całkiem uroczo, aczkolwiek ustępuje Meiko Kaji z oryginału, z tym, że osobiście znacznie bardziej podobała mi się dyrektorka zakładu, zwłaszcza w scenie erotycznej z Nami.

Ciekawa historia, trochę przemocy, sporo erotyki – polecam każdemu amatorowi kina pinku eiga w łagodniejszym wydaniu. Jakichś rażących wad i błędów nie zauważyłem.

by Borg

Recenzja: Wife to Be Sacrificed (1974)

2010-04-12T02:42:00.001-07:00

Tytuł oryginalny: Ikenie fujin

Tytuł angielski: Wife to Be Sacrificed

Reżyseria: Masaru Konuma

Scenariusz: -

Rok produkcji: 1974

Występują: Naomi Tani, Nagatoshi Sakamoto, Terumi Azuma, Hidetoshi Kageyama

IMDB LINK

W filmach azjatyckich bardzo często mamy do czynienia z mariażem erotyki, grozy oraz okrucieństwa i realistycznie ukazanej przemocy. Efekt taki występuje w produkcjach „made in Hong Kong” zaliczanych do tzw. III Cat ale przed wszystkim w filmach pinku rodem z Japonii. Wyjątkowo często w tych produkcjach do seksualnego znęcania się nad kobietami używa się rozmaitych sposobów wiązania. Nie jest dziełem przypadku, iż to właśnie w kinie japońskim sznury i węzły uzyskały taką popularność...

W Kraju Kwitnącej Wiśni powstała bowiem już w średniowieczu erotyczna sztuka Shibari. Początkowo funkcjonowała ona jako dodatek do technik zwanych Hojojut praktykowanych na polu walki. Polegało to na jak najszybszym schwytaniu i unieruchomieniu przeciwnika za pomocą sznurów. Przy zgłębianiu tajników owej sztuki samurajowie szkolili się również w zadawaniu jak najdotkliwszych cierpień. Wiązanie było też stosowane często jako kara i w tym wypadku przy zakładaniu pęt chodziło nie tylko o to, aby delikwent się nie wyswobodził, ale i by zadać mu dodatkowy ból związany z unieruchomieniem w niewygodnej pozycji i naciskiem sznurów na ciało. W owym czasie zaczęto także stosować techniki wiązania do zabaw erotycznych. Właściwie to już wtedy sznur stał się symbolem władzy i kontroli nad kobietą w świecie fantazji erotycznych Japończyków. Do dnia dzisiejszego erotyczne techniki Shibari są praktykowane oraz pokazywane w niezliczonych pinku. Mało tego, we współczesnej Japonii funkcjonują i cieszą się dużym powodzeniem specjalne sztuki quasi teatralne w czasie, których mistrz wiązania pokazuje arkana swej sztuki – często na osobie wybranej z widowni – istnieją ponadto książki na ten temat, albumy i czasopisma. W ramach Shibari istnieje całe mnóstwo rozmaitych szkół i stylów wiązania a mistrzostwo w nich jest osiągane po wielu latach treningu.

Wyreżyserowany przez Masaru Konumę film jest jednym z tych pinku, które sztukę wiązania eksponują niemalże wzorcowo, poza tym zawiera on ciekawą fabułę a i wykonanie sprawia, iż dobrze się go ogląda. Dla miłośników kina erotycznego plusem będzie udział w roli głównej Naomi Tani. Gra ona postać Akiko byłej żony Kunisada, który przed kilku laty trafił do więzienia, a teraz, po wyjściu, zamierza nauczyć ex małżonkę posłuszeństwa. W tym celu porywa ją i wywozi do położonego w lesie opustoszałego domu, gdzie więzi oraz poddaje torturom, a także ciągłemu poniżaniu. Akiko podejmuje dwie próby ucieczki. Po pierwszej, nieudanej, zostaje surowo ukarana przez Kunisadę. Druga eskapada kończy się dla niej tragicznie, albowiem zostaje zgwałcona przez dwóch przypadkowych myśliwych i pozostawiona sama w lesie. Od niechybnej śmierci ratuje ją Kunisada. Sprowadza z powrotem do domu i przygotowuje osobliwą ceremonię małżeństwa. Robi Akiko makijaż i ubiera w nowe odświętne szaty, wspomina pierwsze wesele. Od tej pory w świadomości kobiety zaczynają zachodzić przemiany… Pewnego dnia Kunisada znajduje w lesie młodą parę, która z miłości postanowiła popełnić wspólne samobójstwo. Zabiera ich do swojej siedziby i postanawia „wyleczyć” z miłości w ten sposób, iż zmusza jedno do oglądania poniżeń drugiego. Od tego momentu cała czwórka zgłębia kolejne etapy wtajemniczenia w świat perwersyjnego seksu i przemocy.

Największym plusem „Wife to be Sacrificed” jest – w mojej ocenie – gra aktorska Naomi Tani. Śmiało można powiedzieć, iż jest to jej film, a pozostałe osoby stanowią dla niej tylko tło. Naomi jest ładną aktorką, dojrzałą kobietą – miłośnicy nastolatek w roli głównej mogą się poczuć rozczarowani, ale dla konesera orientalnej urody przyjemnością będzie jej oglądanie.

Obraz sprawia wrażenie mizoginistycznego i taki chyba był zamiar jego twórcy. Wątpliwości budzi końcówka stwarzająca możliwość różnych interpretacji – gdy Kunisada odchodzi pozostawiając w domu Akiko przyszło mi na myśl, iż to właśnie ona zwyciężyła pojedynek i podporządkowała sobie swojego oprawcę, który nie będąc w stanie dotrzymać jej kroku woli odejść. Taka interpretacja byłaby wyłomem w konwencji filmów pinku i za samą możliwość jej przyjęcia obraz ma u mnie duży plus.

Katalog ukazanych tortur nie jest zbyt obszerny i skupia się głównie na rozmaitych metodach wiązania. Mamy możliwość dokładnego przyjrzenia się jak Kunisada zakłada poszczególne węzły i doskonale widać jaka to trudna i pracochłonna sztuka. Z innych metod „nauki niegrzecznych kobiet” możemy zobaczyć polewanie gorącym woskiem, chłostę, lewatywę oraz całe spektrum poniżeń psychicznych w postaci pozbawiania intymności, swobody, zmuszenia do jedzenia z podłogi itp.. Nie obyło się również bez tak charakterystycznych dla pinku eiga scen gwałtu.

Od strony wizualnej obraz zrobił na mnie pozytywne wrażenie. Zdjęcia są robione tak by uwidocznić subtelną grę świateł i cieni. Większość scen rozgrywa się w półmroku, gdzie jedynym oświetleniem jest płomień świeczki, co jeszcze bardziej podkreśla wizualną atrakcyjność filmu. Bardzo dobrze przez to wypada piękne ciało Naomi. Stosując odpowiednie położenie kamery uniknięto typowej dla japońskich produkcji, tzw. optycznej cenzury polegającej na sztucznym zamazaniu ostrości obrazu. Dobrze wypada dom, do którego została uprowadzona Akiko. Jego ponury i surowy klimat współgra z sytuacją, w jakiej znalazła się główna bohaterka. Podobne wrażenie robi scena w lesie, podczas ucieczki Akiko. Muzyka jest stonowana i często ogranicza się do odgłosów natury. Ilość dialogów jest niewielka, a Kunisada raczej milczy – motywy jego działania poznajemy z nielicznych wypowiedzi oraz efektów jakie rodzą podjęte przez niego kroki.

Polecam tan obraz każdemu, kto lubi kino pinku. Pozostali odbiorą go tylko jako kolejny chory film erotyczny, absolutnie niewart czasu dlań poświęconego.

by Borg

Recenzja: Lolita Vibrator Torture (1987)

2010-04-07T09:41:00.001-07:00

Tytuł oryginalny: Lolita vib-zeme (aka Himitsu no hanazono)

Tytuł angielski: Lolita Vibrator Torture

Reżyseria: Hisayasu Sato

Scenariusz: -

Rok produkcji: 1987

Występują: Yutaka Ikejima, Kiyomi Ito, Takeshi Ito

IMDB LINK 

Czy wibrator – popularna erotyczna zabawka imitująca męski członek, zasilana przez baterię lub bezpośrednio z sieci energetycznej, wykonana z gumy, lateksu, silikonu, plastiku, metalu, bądź szkła; której rozmiary wahają się zwykle od 10 do 30 centymetrów długości i 1-5 cm średnicy, pierwotnie przeznaczona do stymulacji narządów płciowych, częstokroć stosowana i do podrażniania stref erogennych – w rękach szaleńca może przeistoczyć się w narzędzie służące do zadawania bólu?

Pewien samotny fotograf zwabia młodziutkie uczennice do usytuowanego na dachu wieżowca kontenera. Zwłoki zamordowanych, wcześniej torturowanych przy użyciu wibratora dziewcząt polewa kwasem. Wreszcie trafia kosa na kamień – zabójca uprowadza pannę, której bestialskie traktowanie zdaje się nie przeszkadzać, wręcz odwrotnie…

Sato nigdy nie przebierał w środkach, tworząc charakterystyczne wyłącznie dla siebie, szorstkie i nieprzyjemne w odbiorze kino. Dla przykładu, w roku ’89 stworzył homoseksualny „Lunatic Theatre” (nawiązujący do innego głośnego dzieła Piera Paolo Pasoliniego), później były zoofilskie „Horse Woman Dog” (1990) i „Stable Lady” (1991), z prowokatorską sceną ipsacji przy użyciu odciętego końskiego penisa. Dwa ostatnie jak na razie nie doczekały się tłumaczeń na język angielski. „Lolita Vibrator Torture”, podobnie jak „Survey Map of Paradise Lost” (1988), czy „Naked Blood” (1995) zdaje się poruszać problem alienacji, wynikającej częstokroć z problemów w komunikacji międzyludzkiej. Wibrator jako przedłużenie, albo raczej zamiennik właściwego narzędzia gwałtu – prącia – paradoksalnie w odniesieniu do swojej archaicznej funkcji, zsyła na młodziutkie ciała gehennę. Zwyrodnialec nie potrafi jednak inaczej, wybierając atypową formę kontaktu ze swoimi ofiarami – poprzez dominację, przerażenie i dławiący ból – pozwala sobie na doznania, których jałowo egzystujący tłum może mu tylko pozazdrościć. Targany swego rodzaju wewnętrzną irytacją używa jedynego działającego, niezawodnego miernika dziewczęcej ekscytacji (albo raczej cierpienia). Bzyczący mechanizm snuje się po wargach młódek, jakby błagając o wtargnięcie do wnętrza jamy ustnej. Agresywna okupacja gardzieli i zahaczający o napięte ze strachu sutki ofiary rajd ku jej miednicy, stanowi zaledwie preludium do aktu penetracji. Ten z kolei ginie wśród odmętów niedefiniowalnego szaleństwa gwałciciela. Efekt migotania tylko dolewa oliwy do ognia. Stymulowane tęczówki poddają się wreszcie atmosferze zaszczucia i beznadziei. Tymczasem oko kamery zdaje się czymś wyraźnie interesować… zbliżenie na ogarnięte histerią, powykrzywiane w grymasie bólu lico wymiotującej krwią uczennicy szokuje dokumentalnym wręcz realizmem. Uczucie tzw. bezpiecznego strachu zostaje poważnie nadszarpnięte. Widz niejako ląduje po drugiej stronie ekranu. Ludzkie okrucieństwo nie ma granic, inna sprawa z czego wynika. Reżyser milczy. Wobec tak sformułowanego pytania każda odpowiedź zdałaby się banalna.

W „Lolita vib-zeme” jak żywo odbijają się echa kultowego „Môjû” (1969) Yasuzo Masumury. Skupiający się finalnie na odszukaniu ekstazy w cierpieniu „Blind Beast”, pod koniec lat sześćdziesiątych musiał szokować. Rok ’87 to praktycznie końcówka złotego okresu kina pink – co nie zmienia faktu, iż Hisayasu Sato od zawsze wiedział co robi, toteż wypadku „Lolita Vibrator Torture” na wstępie zastosował najpospolitszy z możliwych chwytów – skandalizująco brzmiący tytuł. Podobnie jak u Masumury, główny bohater porywa upatrzoną ofiarę, więzi ją, aż w końcu wychodzi na jaw, że obydwoje potrzebują sadomasochistycznych orgii bardziej niż im się to z początku wydawało. Gdy zamęczanie kolejnych ofiar nie wywołuje już tego 'dreszczyku emocji' , zaczynają igrać ze sobą. Z czasem coraz wyraźniej zarysowuje się ich aseksualność, zastąpiona ciągotkami do sprawiających ból, acz przyjemnych zarazem perwersji. Wypełnione imitacjami fragmentów kobiecego ciała, ponure studio zastąpione zostaje na niemniej posępny kontener, którego ściany powyklejano odpychającymi kompozycjami zdjęć, przedstawiających pełne przerażenia, umorusane krwią twarze ofiar. Tym samym Sato uwidacznia trawiący sporą część męskiej widowni fetysz, jakim jest szkolne umundurowanie. Dopełniająca całości industrialna ścieżka muzyczna, zmiany w myśleniu tonącej w świecie spaczeń dziewczyny i jej wyraźne samobójcze skłonności tylko utwierdzają mnie w przekonaniu, że zdecydowanie nie jest to film dla wszystkich. Sato stawia trudne pytania, a skrajnie pesymistyczny wydźwięk całości i ustawiczne brzęczenie wibratora, niezmiennie gotowego do wtargnięcia w dziewicze rejony ciał torturowanych uczennic sprawią, że do końca tego seansu wytrwają jedynie najodporniejsi.

by dux

Recenzja: Raw Summer (2005)

2010-04-02T03:31:00.001-07:00

Tytuł oryginalny: Nama-natsu

Tytuł angielski: Raw Summer

Reżyseria: Keisuke Yoshida

Scenariusz: Keisuke Yoshida

Rok produkcji: 2005

Obsada: Sora Aoi, Yutaka Mishima, Nahoko Amahisa, Ayako Hirai

IMDB LINK

Stalking to model zachowania dla którego charakterystycznym jest ustawiczne naruszanie życia publicznego i prywatnego jednej bądź więcej osób. Prześladowca (stalker) podgląda i śledzi swoją ofiarę, gromadzi informacje na jej temat, robi zdjęcia, wysyła wiadomości, niemile widziane upominki, kwiaty, wreszcie wydzwania wieczorną porą w nadziei, iż uda mu się nawiązać kontakt…

…gorzej gdy obsesja taka nabierze agresywnego charakteru – obserwator zacznie się odgrażać i podąży za obiektem swoich chorych manii wszędzie, gdzie ten go tylko zaprowadzi; włączając w to sferę pożycia seksualnego. Oczy stalkera nie winny bowiem ujrzeć tego, czego on sam widzieć nie chce… w innym wypadku realne zagrożenie dla życia trapionej przez niego osoby drastycznie wzrasta i naprawdę nie sposób przewidzieć, co stanie się dalej…

Masuo (Yutaka Mishima) budzi się ze świadomością, że oto nastał kolejny dzień. Czemu by go nie przeżyć tak samo, jak każdy inny? Wpierw masturbacja przy zdjęciu młodziutkiej Anko (Sora Aoi), nastoletniej uczennicy którą zwykł fotografować z ukrycia. Niestety, wszystko co dobre szybko się kończy. Najwyższa pora by zwlec się z łóżka i zjeść śniadanie, ale przed tym jeszcze chwila zadumy przy setkach zdjęć dziewczyny, kolorowo zdobiących ponurą sypialnię samotnika. Jeszcze tylko krótka pogawędka z ojcem i siostrą po to by później… załapać się na ten sam pociąg którym do szkoły zmierza nastolatka. Magiczne chwile dobiegają jednak końca i pozostaje już tylko gnić w parszywej, aczkolwiek niezbyt męczącej robocie. Nikt nie wie, że w biurku przechowuje fotografię uczennicy, a jednak (!)… choć nie, to tylko fałszywy alarm… na całe szczęście.

Wizyta w gabinecie stomatologicznym, gdzie dziwnym trafem ona dorabia jako asystentka dentysty to – paradoksalnie – czysta przyjemność. Po powrocie do domu niezmąconą ciszą zaczyna go nawoływać telefon i tak w kółko… dzień po dniu… godzina po godzinie… minuta po minucie; przynajmniej do czasu…

…albowiem chyba nikt nie ma wątpliwości, że cała ta sytuacja jakoś musi się rozwiązać, a zagadką pozostaje tylko forma w jakiej ujście znajdzie wulkan skrywanych, intensywnie tłumionych uczuć i pożądań. Obsesja nieatrakcyjnego faceta w średnim wieku, choć on sam nie zdaje sobie z tego sprawy, ma wyraźnie seksualny charakter. Miłość do dziewczyny, która początkowo w ogóle nie wie o istnieniu natręta jest nie tyle anormalna, co wręcz groźna i widz ma tego świadomość. Wolności od strachu łakniemy wszyscy, podobnie jak tego świętego spokoju o który z przyzwyczajenia błagamy swoich bogów, gdy wszystkiego mamy już dosyć. Dlatego też „Raw Summer” sprawdza się jako lekki dreszczowiec budzący grozę na pierwotnej płaszczyźnie potrzeb bezpieczeństwa. Odczuwając je na co dzień bez większego problemu identyfikujemy się z bohaterką tym bardziej, że Aoi szczęśliwie poradziła sobie z udźwignięciem trudów roli zaszczutej Anko. Lepiej wypadł chyba tylko Mishima – momentami przerażający, gdzieindziej wzbudzający politowanie, celowo ukomiczniony znakomicie sportretował zamkniętego w sobie, zakompleksionego nieudacznika. Przyprawiał o ciarki na grzbiecie wykorzystawszy tłok w pociągu, molestując sparaliżowaną strachem uczennicę, tragikomicznie wylał morze łez w obskurnej toalecie, aż wreszcie przeszedł samego siebie w nieudanej próbie samobójczej, groteskowo upuszczając rzadką niczym soczek juchę… tylko czy dziewczyna wykaraska się z opresji, a on będzie potrafił z tym zerwać?

by dux

Recenzja: Assault! Jack the Ripper (1976)

2010-03-30T03:05:00.000-07:00

Tytuł oryginalny: Bôkô Kirisaki Jakku

Tytuł angielski: Assault! Jack the Ripper

Reżyseria: Yasuharu Hasebe

Scenariusz: -

Rok produkcji: 1976

Występują: Yutaka Hayashi, Yoko Azusa, Tamaki Katsura, Midori Mori

IMDB LINK

Pierwej był stek klasycznych już dziś pozycji, o których grzechem byłoby chociaż nie wspomnieć… Począwszy od głośnego debiutu reżyserskiego w 1966 roku – „Black Tight Killers” aka „Don't Touch Me I'm Dangerous” („Ore ni sawaru to abunaize”) – do połowy lat siedemdziesiątych filmografia Yasuharu Hasebe wzbogacić się zdążyła o jeszcze co najmniej kilka perełek pokroju „Stray Cat Rock: Sex Hunter” („Nora-neko rokku: Sekkusu hanta”), czy czwartej odsłony cyklu o więźniarce-mścicielce Nami „Female Prisoner Scorpion: #701's Grudge Song” („Joshuu sasori: 701-gô urami-bushi”), na podstawie popularnej mangi Tooru Shinohary. Prawdziwy przełom w rozwoju artystycznym Hasebe datuje się jednak dopiero na rok 1976 i premierę „Okasu!”, tudzież recenzowanego właśnie „Bôkô Kirisaki Jakku”. Tymi, cóż tu dużo mówić mocnymi akcentami wdał się on w absolutnie niepoprawny politycznie, skrajnie mizoginistyczny romans z wiele brutalniejszymi odłamami kina erotycznego niż to, które tworzył jak dotychczas. W późniejszych latach zmajstrował jeszcze co najmniej kilka niemniej dyskusyjnych violent pinków, a wśród nich chronologicznie szokujący „Reipu 25-ji: Bôkan” („Rape! 13th Hour”), „Osou!” i „Yaru!” („Raping!”)…

Młody, zamknięty w sobie cukiernik podwozi do domu zaczepną, sprawiającą wrażenie antypatycznej kelnerkę, nomen omen pracującą w tym samym lokalu co on. Obydwoje praktycznie się nie znają, jakby tego było mało wieczorna pora i strugi ulewnego deszczu potrafią wprawić w iście podły humor. Kłopoty zaczynają się z chwilą, gdy chłopak nieopatrznie wpuszcza do samochodu podejrzaną autostopowiczkę. W trakcie jazdy dziewczyna ni stąd ni zowąd rozbiera się, wyjmuje żyletki i dokonuje samookaleczenia, formułując przy tym dziwaczny monolog o krwawiącym z natury ciele. Bohaterowi udaje się ją co prawda rozbroić i wyrzucić z pojazdu, ale to dopiero początek ich problemów. Nieznajoma dostaje się pod koła samochodu i pokiereszowana umiera na drodze. Młodzi decydują się porzucić ciało na pobliskim złomowisku. Holując denatkę do bezpiecznej kryjówki, przypadkiem rozrywają jej krocze o wystający spod zabłoconego gruntu fragment blachy. Incydent zbliża ich do siebie, a początkowe przerażenie z czasem przeistacza się w dewiację. Od tej pory żadna kobieta w mieście nie może czuć się bezpiecznie, bowiem dzierżony przez degenerata nóż do krojenia tortów, miast ciasta rozpłata jeszcze nie jedną waginę…

…przy czym już na wstępie należałoby zaznaczyć, iż sceny okaleczania narządów płciowych – zapewne poprzez wzgląd na pryncypialną cenzurę – skonstruowane zostały w taki sposób, aby wszelakich rozmyć uniknąć. Orgia jęków i pisków mordowanych, wyraz ich przerażonych twarzy, czy wreszcie obłąkańcze miny jakie stroi główny bohater w chwili, gdy dochodzi do finalnego aktu penetracji nie pozostawiają jednak złudzenia co do zamierzeń reżysera. „Assault! Jack the Ripper” miał z założenia kopać po twarzy i co ważniejsze, istotnie potrafi zrzucić widza z krzesła, a już z pewnością mocno nim wstrząsnąć. Mizoginia wylewa się z ekranu telewizora niczym lepkie, gęste ustrojstwo z rozoranych pochew ofiar wykolejeńca. Odgłosy cięcia przyprawiają o dreszcze, te z kolei o nieprzyjemne zgrzytanie zębów, a krew na twarzy niepozornego okularnika zwiastuje tylko jedno…

Pomimo iż sadyzm seksualny od zawsze i nierozłącznie związany był z nurtem pinku eiga, to jakby nie patrzeć wylew tych prawdziwie zdeprawowanych violent pinków przypada na lata osiemdziesiąte. Ciężko sobie zatem dzisiaj wyobrazić jak bardzo skandalizującymi tytułami musiały być „Bôkô Kirisaki Jakku” w roku 1976, czy „Reipu 25-ji: Bôkan” w 1977 (ten ostatni okazał się zresztą orzechem nie do zgryzienia nawet dla samego szefostwa Nikkatsu). Hasebe robi co może, by pomimo odgórnych ograniczeń jego dzieło nie straciło nic a nic na swojej intensywności i uczciwie trzeba mu przyznać, że dzięki śmiałości i zdobytym już w branży filmowej doświadczeniu tworzy dreszczowiec z najwyżej półki. Na tle perfekcyjnej realizacji szalenie atypowo wypada natomiast jazzowy pokład, bo choć ładnie komponuje się z taśmowo następującymi po sobie atakami na wrażliwość oglądającego, to jednak trzeba się do niego przyzwyczaić. Oczywiście żadna to wada… co po najwyżej kolejny zabieg świadczący o nietuzinkowości ojca projektu.

Pytanie tylko dokąd zaprowadzi bohaterów ich wybitnie toksyczna znajomość? Co gryzło pierwszą, tak naprawdę przypadkową ofiarę? Czy jej zachowanie, śmierć i groteskowy wypadek na kilka minut później były katalizatorami, które ostatecznie wyzwoliły w mężczyźnie rządzę mordu? Kogo należy postrzegać jako większe zagrożenie? Sadystę z ogromnym nożem w dłoni, a może czającą się w jego cieniu, akceptującą krwawe wybryki młodzieńca ekscentryczkę o niejasnych preferencjach? Wreszcie kto i kim tutaj steruje – on trzyma w garści ją, czy ona manipuluje nim?

Reasumując, „Assault! Jack the Ripper” to zdemoralizowany pinku-shocker; naładowany potężną dawką negatywnych emocji, ale zarazem urzekający stroną czysto realizacyjną, przy czym wcale niegłupi, acz skrajnie mizoginistyczny i wręcz opływający sadystyczną erotyką. Pozycja to obowiązkowa nie tylko dla fanów japońskich perwersji, ale dla każdego szanującego się kinomana.

by dux

Recenzja: Lunch Box (2004)

2010-03-25T03:14:00.000-07:00

Tytuł oryginalny:
Tamamono

Tytuł angielski:
Lunch Box

Reżyseria: Shinji Imaoka

Scenariusz: Shinji Imaoka

Rok produkcji: 2004

Występują: Yumika
Hayashi, Mutsuo
Yoshioka, Lemon
Hanazawa, Kiyomi Ito

IMDB LINK

U progu wstępu nadmienię, że moje oczekiwana względem „Lunch Box” były wygórowane i to przynajmniej z kilku powodów. Bardzo istotnym jest żeby uzmysłowić sobie, iż najmłodsza generacja reżyserów kina pink w przewadze zarzuciła opieranie się o schematy kina ekstremalnego i eksploatacji. Lata 90-te, mimo ubywającej widowni, zaowocowały sporą liczbą dość kontrowersyjnych tytułów. Choć twórcy eksperymentowali, oczywiście w dużej mierze pozostawali wierni poetyce dramatu. Bo przecież w kinie japońskim zarówno erotyka, jak i horror od zarania swego istnienia stanowiły głównie środek ku formie przekazu. Czy to satyrycznie, czy zupełnie poważnie – trudno wygrzebać obraz pochodzący z Kraju Wschodzącego Słońca, a nie zawierający poważniejszych dialogów (chyba, że mówimy o pastiszu, bądź konkretnych podtypach jap. komedii), stanowiących esencję tego, co dany filmowiec zamierzał wykrzyczeć. Stąd ciężko nie odnieść wrażenia, jakoby tamtejsze kino gloryfikowało i dobrą rozrywkę i przekaz. Tak różne od kina zachodniego, w opowiadaniu o emocjach osiągnęło perfekcję. Patrząc na wertykalne społeczeństwo japońskie, gdzie zależności i grupowa hierarchia stanowią jedną z podstaw jego funkcjonowania, może się to wydać nawet dziwne, aczkolwiek uciekając w stronę literatury, mangi i filmu – szeroko pojętej współczesnej popkultury – zauważyć możemy spory kontrast. Może właśnie z powodu ciągłej presji i nieustającego wyścigu szczurów ludzie łakną takiej a nie innej sztuki. Twórcy mogą się zaś cieszyć praktycznie nieskrepowaną wolnością artystyczną i na łonie pełnej absurdów, wiecznie zapracowanej szarej masy kino erotyczne – przynajmniej w swym głównym obiegu – wyewoluowało do postaci Gendai-geki i Shomin-geki. Można powiedzieć, że japońskie produkcje spod znaku softcore porn od zawsze opierały się na schematach tych dwóch, jakby nie patrzeć bardzo społecznych nurtów (i Jidai-geki), aczkolwiek chyba jeszcze nigdy przedtem na taką skalę. Wypadałoby sobie oczywiście zadać następujące pytanie (w odniesieniu zarówno do tych starych pozycji – twórczości Wakamatsu, erotycznego kina gangsterskiego Toei, czy romantycznej pornografii Nikkatsu – jak i tego późniejszego pokolenia twórców, z lat 90-tych, oraz reżyserów działających teraz): czy kino erotyczne faktycznie może być kinem dojrzałym?

… a czemu nie? Na przestrzeni kolejnych dziesięcioleci nurt pinku eiga łamał tabu, odbijał nastroje społeczne, w inteligentny sposób łączony był z praktycznie każdym innym gatunkiem filmowym, wprawionemu widzowi jakby nie było podpowiadał o japońskiej obyczajowości, eksplorował tematy trywialne i kwestie istotne, rzeczy zabawne i przygnębiające, nie uciekał od satyry i pastiszu, ostatecznie znalazł swoje miejsce obok twardej pornografii, choć wydawało się, że ta go wyprze. Tak się jednak nie stało. Wszak seksualność to nieodłączny element codziennego bytowania, dlaczego więc – na wzór większości zachodnich erotyków – miałaby zostać spłycona do paru kiepsko zrealizowanych aktów i jeszcze mniejszej liczby dennych tekstów?

Shinji Imaoka („Despite All That”, „Uncle's Paradise”) to typ artysty niezależnego, z własną wizją. Jako filmowiec zyskał popularność w ojczyźnie i uznanie światowej krytyki. Rok 2009 przyniósł tymczasem wyraźny zwrot ku historii gatunku – remake „Daydream”. Patrząc na charakterystyczny, nieco ascetyczny styl reżyserii Imaoki można przypuszczać, że był to strzał w dziesiątkę. O tym jednak innym razem…

Aiko, 35-letnia niema kobieta żyje sama i na co dzień pracuje w kręgielni. Znudzona szarą codziennością romansuje z podstarzałym, żonatym menadżerem firmy. Wkrótce poznaje młodszego od siebie Yoshiokę, pracującego w agencji kurierskiej. Niewinny incydent z rowerem przeradza się w płomienny romans. Mężczyzna ulega jednak naciskom koleżanki z pracy i decyduje się opuścić Aiko. Paradoksalnie, miłosny trójkąt wcale nie ulega rozpadowi – tuż przed swoim ślubem mężczyzna wraca do mieszkania porzuconej kochanki, aby po raz ostatni przypomnieć jej, co do niej czuł i że to uczucie wcale się nie wypaliło. Ów moment słabości przyniesie nieoczekiwany zwrot w życiu całej trójki…

Postaci. Należałoby tu zaakcentować, iż fenomen „Lunch Box” tkwi właśnie w skrupulatnym doborze charakterów i osobowości głównych bohaterów. Mamy Aiko – wycofaną społecznie, nie odzywającą się dziewczynę. Łatwo nią manipulować, a wyraża się poprzez seks i gotowanie. Nie potrafi odmawiać. Yoshioka znakomicie ją rozumie, a przynajmniej tak mu się wydaje. Jego bliskość sprawia, że nie trzeba jej już usilnie namawiać do współżycia. Odkąd go poznała aspekt ten nabiera zupełnie innych barw, obydwoje dzielą ciepło i cieszą się pięknem wolno upływających dni. Z czasem zaczyna mu jednak ciążyć, że kobieta dzień w dzień odwiedza go w agencji i przynosi pojemniki z jedzeniem (stąd tytuł filmu), tym samym zawstydzając mężczyznę przy współpracownikach. Mamy jeszcze szefa kręgielni, którego żona wkrótce odkryje romans męża i będzie się domagać prywatnego spotkania z Aiko, oraz bliską koleżankę z pracy Yoshioki – dziewczynę może nie tyle złą, co zaciekle bojującą o własne szczęście, lubiącą kierować innymi. Fakt, iż gra aktorska stoi na przyzwoitym poziomie tylko ułatwia się wczuć w skomplikowane relacje między bohaterami. Interesującym zabiegiem wobec niemego stylu bycia Aiko zdaje się być całkowite zrezygnowanie z muzyki.

Nietaktem byłoby również poskąpić kilku słów o odtwórczyni głównej roli, Y. Hayashi. Wielbiona w branży AV aktorka i modelka zagrała w blisko 200 pornograficznych filmach i pojawiła się w ponad 180 innych. Była zdobywczynią wyróżnień i paru tytułów na rynku dla dorosłych, przedmiotem kilku filmów dokumentalnych, oraz pokaźnej biografii. Popularność zdobyła jeszcze w latach 90-tych. Jej 16-letnia kariera skończyła się tragicznie w czerwcu 2005 roku, tuż po tym jak świętowała swoje 35 urodziny. W wyniku zadławienia umarła we śnie w swoim apartamencie. O faktycznym talencie Hayashi poświadczyć może chociażby rola w omawianym tytule.

UWAGA! Dalsza część tekstu może zawierać spoilery!

„Tamamono” jest bowiem filmem psychologicznie skomplikowanym, gdzie trudno jednoznacznie rozszyfrować bohaterów. Ciężko powiedzieć, żeby występowały tu postaci stricte negatywne – manipulacje, zazdrość, czy niepohamowana namiętność – oto przejawy ludzkich potrzeb. Człowiek łaknie wszak bliskości drugiej osoby jak jedzenia. Głupotą byłoby lekceważyć zarówno kwestię emocjonalną, jak i czysto biologiczną (rozładowanie napięcia seksualnego), a fakt, że często się one ze sobą łączą może prowadzić do tragedii. Tak właśnie było w przypadku Aiko i Yoshioki. Opamiętanie nadeszło, gdy już było po wszystkim. Pojawiły się łzy. Widzowi tymczasem przyszło odkryć, że kobieta jest niema tylko mentalnie, ale też już było za późno. W trudnej sytuacji pomogła jej niedawna rywalka. Głównie dlatego, że zgodziła się przy niej być. Ostatnia linijka tekstu pozwala jednak sądzić, że dziewczynie wcale nie przeszedł apetyt na życie. I to zdaje się najważniejsze.

by dux

Recenzja: Toriko: Eyes of the Rapist (1995)

2010-03-21T07:11:00.000-07:00

Tytuł oryginalny: Toriko

Tytuł angielski: Toriko: Eyes of the Rapist

Reżyseria: Masahide Kuwabara

Scenariusz: -

Rok produkcji: 1995

Występują: -

IMDB LINK

Film ten zaliczany jest do nurtu violent pink, tak więc możemy spodziewać się dużo seksu połączonego z przemocą.

Pierwsze kadry ukazują zamaskowanego, ubranego na czarno osobnika z twarzą przesłoniętą maską z noktowizorem. Włamuje się on do mieszkania młodej kobiety po uprzednim odcięciu prądu. W środku wiąże ofiarę, knebluje usta za pomocą piłeczek oraz taśmy klejącej, a następnie brutalnie gwałci. Po skończonym akcie zabija swoją ofiarę. Z następującym po wstępie ciągu wydarzeń dowiadujemy się, że nie jest to pierwsze tego typu zdarzenie oraz poznajemy drugą ofiarę – młodą pracownicę jakiegoś ośrodka pomocy społecznej. Z retrospekcji widzimy epizod z młodości bohaterki, gdy padła ofiarą zbiorowego gwałtu w szkole. Przebieg drugiego napadu gwałciciela ma identyczny przebieg co poprzednio z tym, że nie dochodzi do zabójstwa bo kat zakochuje się w swojej ofierze. Swą miłość wyraża w dość specyficzny sposób; odwiedzając obiekt uczuć celem regularnych gwałtów. Japończycy to mają pomysły… Kiedy kobieta ma już dość sprawę zgłasza na policję, gdzie do jej prowadzenia przydzielony zostaje młody detektyw. Sama bohaterka zaczyna szukać gwałciciela znając tylko jeden szczegół identyfikacyjny: charakterystyczny tatuaż w postaci oka na klatce piersiowej. Pomiędzy detektywem, a bohaterką zaczyna też nawiązywać się nić porozumienia.

Przedmiotowy film oglądałem w wersji oryginalnej i bez napisów, stąd niestety wielu elementów fabuły nie mogłem zrozumieć, a szkoda bo wydaje się, że dialogi mogą coś ciekawego do niej wnosić. Obraz jest niezły i wytrzymuje porównanie do znanych pinku Masaru Konumy, czy Yasuharu Hasebe. W filmie jest jeden element który mi się nie podobał – charakteryzacja napastnika. Ubrany cały na czarno, w skórzanych wysokich butach i masce na twarzy przez którą wydaje charczący głos jako żywo przypominał mi Lorda Vadera z „Star Wars”, wywołując tym samym uśmiech rozbawienia, no i ten noktowizor… Gdyby sprawę charakteryzacji rozwiązano inaczej w mojej ocenie całość byłaby znacznie bardziej ponura. Jest to moja subiektywna ocena i oczywiście ktoś inny może powiedzieć, że jemu taki wygląd się podoba i obraz na tym zyskuje grozy. Najlepiej samemu obejrzeć.

Film jest brutalny, a sceny gwałtów i zabójstw mogą mniej wprawionego widza nieźle zdegustować – pomimo wskazanego wyżej elementu humorystycznego. Końcowy twist może również nieco zszokować osoby nie siedzące w kinie pinku. Z tego też powodu obraz można polecić wyłącznie zwolennikom tego nurtu. Nakręcono również sequel zatytułowany „Toriko 2”.

by Borg

Recenzja: Rope Cosmetology (1978)

2010-03-19T10:03:00.001-07:00

Tytuł oryginalny: Dan Oniroku nawagesho

Tytuł angielski: Rope Cosmetology

Reżyseria: Shogoro Nishimura

Scenariusz: -

Rok produkcji: 1978

Występują: Naomi Tani, Aoi Nakajima, Akira Takahashi, Katsurou Yamada

IMDB LINK

Shogoro Nishimura dołączył do kompanii Nikkatsu już w 1954 roku i zasiadając dużo później na krześle reżysera, do 87’ zrealizował ponad 80 filmów z subgatunku romantycznej pornografii. Nakręcił m.in. remake niezwykle ważnego w historii japońskiego kina erotycznego „Gate of Flesh” („Nikutai no mon”, 1964) – pierwszego wysokobudżetowego pinku, w którym w jednej z głównej ról mogliśmy podziwiać Junko Miyashitę („Street of Joy”, „A Woman Called Sada Abe”, „Watcher in the Attic”, „Beauty's Exotic Dance: Torture!”). Warto również pamiętać o ultra-mizoginistycznych S&M roman porno kręconych w latach osiemdziesiątych – ekstremalnym „All Women Are Whores” aka „White Uniform in Rope Hell” („Dan Oniroku hakui nawa jigoku”, 1980), czy „Flower and Snake: Sketch of Hell” („Hana to hebi: jigoku”, 1985). Zarówno dwa wymieniane powyżej, jak i „Rope Cosmetology” stanowią ekranizacje dzieł słynnego nowelisty, Oniroku Dana…

Kanako (Naomi Tani) przechodzi przez trudny okres ochłodzenia relacji małżeńskich z mężem, Eiichiro (Katsurou Yamada). Podczas wizyty w galerii spotyka ex-kochankę Tomoe (Aoi Nakajima) – obecnie żonę Isaku (Akira Takahashi), malarza zafascynowanego sadomasochizmem. Dawna przyjaciółka zwierza jej się, że współmałżonek właśnie zaczął tresować ją na dobrego, ‘żeńskiego psa’. Ta, chcąc zaspokoić wygórowane potrzeby seksualne partnera nie ma nic przeciwko temu, co więcej, namawia Kanako żeby również poddała się osobliwemu treningowi BDSM. Przykładna mężatka, przerażona możliwością zmian początkowo opiera się cokolwiek dziwnej propozycji znajomej, wkrótce jednak odgrywa uległą przed Eiichiro, co skutkuje upojną nocą we dwoje. Wątpliwości odnośnie szkolenia ustępują jak ręką odjął…

„Dan Oniroku nawagesho” oferuje szeroki i doprawdy wymyślny wachlarz atrakcji o zabarwieniu S&M. Zezwierzęcenie pierwiastka żeńskiego ociera się o poziom znany z „The Embryo Hunts in Secret” („Taiji ga mitsuryosuru toki”, 1966) ojca chrzestnego pinku, Koji Wakamatsu – kobiety chodzą na czworakach, a oddając mocz niekoniecznie do toalety i jedząc psie żarcie z miski na podłodze, z czasem coraz bardziej upodabniają się zachowaniem do włochatych czworonogów. Aktywność seksualna nierzadko ucieka wręcz w ujęcie hardcore, ale prawdziwy szok przychodzi wraz z chwilą, gdy artysta wprowadza do pokoju rozkoszy ogromnego alzackiego owczarka! Przedmiotowy obraz potwierdza więc tylko, że do pewnych typowości charakterystycznych dla stylu Nikkatsu po prostu trzeba przywyknąć, inaczej łatwo spaść z krzesła podczas seansu. Ortodoksyjny, zachodni widz może mieć bowiem poważne problemy z zaakceptowaniem sytuacji, w której para samców wyprowadza swoje kobiety na spacer na smyczach, że już nie wspomnę o zoofilskiej scenie kopulacji psa z Kanako. Nie mogło oczywiście zabraknąć subtelnie zarysowanego, społecznego tła – wszak to dosyć powszednia cecha, jeśli idzie o większość sadomasochistycznych filmów Nikkatsu i japońskiego kina erotycznego ogółem. Cecha która jakby nie było stanowi o jego wyjątkowości względem płytkich w dużej mierze softcore’owych produkcji z zachodu.

Pod względem technicznym obraz Nishimury również stoi na wysokim poziomie, ba, jest to jeden z najlepiej zrealizowanych S&M roman porno jakie dane mi było widzieć. Każda scena erotyczna, choć naznaczona niemałą dozą perwersji, odznacza się swoistą urokliwością wynikającą z dużej dbałości o dobór odpowiednich ujęć. Inną sprawą jest, że powabna Naomi Tani w gąszczu supłów, pośród stylowo zaplecionych więzów to dla starych wyjadaczy obrazek tyleż powszedni, co w dalszym ciągu nęcący, atrakcyjny – i niechaj tak już pozostanie.

by dux

Recenzja: Female Rape and Torture! (1978)

2010-03-18T11:22:00.000-07:00

Tytuł oryginalny: Bôgyaku onna gômon

Tytuł angielski: Female Rape and Torture! (aka Violent Torture)

Reżyseria: Kôji Wakamatsu

Scenariusz: Izuru Deguchi

Rok produkcji: 1978
Występują: Yuichi Minato, Rie Nakano, Hiroshi Imaizumi, Masayoshi Nogami, Misa Noguchi, Shunsuke Ryû, Mami Sakura, Kayoko Sugi, Ami

Takatori

IMDB LINK

Kôji Wakamatsu – w 1966 roku opuścił najstarsze studio filmowe w Kraju Kwitnącej Wiśni i założył własne, skupiając się na produkcji niskobudżetowych, niezależnych obrazów. W swoich dziełach zwykł mieszać ekstremalną przemoc z brutalną erotyką i podtekstami politycznymi. Z upływem przylgnął doń przydomek ‘Ojca Chrzestnego Pinku’ (‘The Pink Godfather’), a jego twórczość docenili także zachodni krytycy. Powszechnie uważa się, że jest on najważniejszym reżyserem jaki kiedykolwiek wkroczył na japoński rynek softcore. Jeszcze w 1965 nakręcił sławetny „Secrets Behind the Wall” („Kabe no naka no himegoto”), rok później zaś „The Embryo Hunts in Secret” („Taiji ga mitsuryosuru toki”) w którym etapowo i nad wyraz dosłownie sprezentował proces zezwierzęcenia pierwiastka żeńskiego, tak typowy dla co brutalniejszych odmian pinku eiga, a już w szczególności młodszych datą S&M roman porno wprost ze stajni Nikkatsu. „Diary Story of a Japanese Rapist” („Zoku nihon boko ankokushi bogyakuma”, 1967) oparł z kolei na aktach sprawy seryjnego gwałciciela, grasującego na terenie Japonii po II Wojnie Światowej. Korzenie „Violated Angels” („Okasareta hakui”, 1967) również sięgają horrendalnych, acz faktycznych wydarzeń jakie miały miejsce pewnej feralnej nocy z 13 na 14 lipca 1966 w Chicago… Lubował się w mieszaniu konwencji dramatu psychologicznego z kształtującym się w drugiej połowie lat sześćdziesiątych, krwawym nurtem kina eksploatacji, co poczynił także w jednym ze swoich najlepszych filmów „Go, Go Second Time Virgin” („Yuke yuke nidome no shojo”, 1969). Trudno też choć mimochodem nie wspomnieć o „Violent Virgin” („Gewalt! Gewalt: shojo geba-geba”, 1969), w którym stawiał pytania odnośnie granic człowieczeństwa i dzikiego, zwierzęcego pierwiastka tkwiącego w każdym z nas. W późniejszych latach widzowie mogli zaobserwować o wiele bardziej upolitycznioną twarz artysty. Podczas gdy „Sex Jack” („Seizoku”, 1970) traktował o stopniowym, wewnętrznym rozpadzie aktywistycznej bojówki, w „Ecstacy of the Angels” („Tenshi no kôkotsu”, 1972) wszystko zmierzało ku dokonaniu zamachów terrorystycznych, choć nie bez przeszkód. Oczywiście w obydwu przypadkach seksualność odgrywała znaczącą rolę. Niebawem Wakamatsu wdał się w romans z ero guro, a skupiający się na torturowaniu w przeszłości kobiet, stylizowany „100 Years of Torture: The History” („Gômon hyakunen-shi”, 1975) jak żywo przywodził na myśl oryginalną serię „ Joy of Torture” („Tokugawa…”, reż. Teruo Ishii). Nihilistyczny, przeraźliwie chłodny, brutalny spektakl gwałtów i mordów dokonywanych przez anonimowego mężczyznę w ogrodniczkach („Serial Rapist” aka „Jûsan-nin renzoku bôkôma”) z 1978 roku zainspirował zapewne niejednego twórcę serial killer movies. Przedmiotowy „Female Rape and Torture!” nie należy ani do grona jego najlepszych obrazów, ani tych najbrutalniejszych, ani tak szorstkich w odbiorze jak przywołany „The Violent Man Who Attacked 13 People”, choć sam tytuł wyraźnie sugeruje godzinny seans z erotyczną groteską…

Epoka Meiji. Gonnosuke, bogacz ziemski który zbił majątek wykupując za bezcen dorobki życia rolników gwałci swoją służącą, Fusę (Ami Takadori). Dziewczyna zachodzi w ciążę i podejmuje próbę ucieczki od oprawcy, jednakże zostaje pochwycona w chatce dwóch ubogich wieśniaków, Tomekichi i Sutezo. Zdana na łaskę pana, poddana seksualnym torturom traci dziecko i popełnia samobójstwo. Następna ofiara mizogina, Yuki (Rie Nakano) rzuca się do rzeki, jednakże przed niechybną śmiercią ratują ją ci sami mężczyźni, na oczach których strażnicy pojmali bezbronną Fusę. Wkrótce Tomekichi zakochuje się z wzajemnością w kobiecie, co tylko pogarsza sytuację. Zmuszeni by migrować jak najdalej od ziem Gonnosuke, spotykają na swej drodze siostrę i matkę Yuki która wpierw ją sprzedała, a teraz donosi burżujowi w którą stronę pokierowali się młodzi kochankowie…

„Violent Torture”, podobnie jak wymieniany już „100 Years of Torture…” obfituje w kilka scen gwałtów i mizoginistycznych tortur na tle seksualnym. Co prawda Deguchi i Wakamatsu nie skupiają się wyłącznie na nich, ale bolesna chłosta bambusowymi kijami, przeradzająca się w regularny lincz, czy bicie kobiety przy nadziei aż do poronienia, zetrą resztki uśmiechu z lica każdego filmożercy. Fabuła, choć niezbyt skomplikowana wciąga, a widz pała coraz większą sympatią do darzących się uczuciem towarzyszy niedoli i całe szczęście, że niski budżet nie odbił się na stylizacji obrazu. Poodgradzane drewniano-papierowymi ściankami Shoji, przestronne wnętrza posiadłości Gonnosuke wyraźnie kontrastują z małym, słomiano-bambusowym szałasem chłopów, a porośnięte wysokimi trawami pola paradoksalnie wcale nie są gwarantem bezpiecznej ucieczki od tyrana. Były to bowiem czasy, w których samotne drzewa na obrzeżach wsi stawały się krzyżem dla ubogich i niewzruszenie świadkując krzywdzie, chłonęły ich krew by nie uschnąć w promieniach palącego słońca.

Konkludując, „Bôgyaku onna gômon” to poprawnie zrealizowane filmidło z ładnymi tłami, starannie dobranymi kostiumami, nienaganną grą aktorską. Ośrodkiem centralnym tej osadzonej na przełomie XIX i XX wieku historii pozostaje natomiast motyw zemsty, przy czym konkluzja z tego wcale niewesoła – że chłop, obarczony całą swoją biedotą, nie był w stanie nawet wziąć odwetu za śmierć bliskiej osoby. Ktoś powie zamierzchłe czasy… zgoda, ale czy aby na pewno, na przestrzeni lat coś się zmieniło?

by dux

Tytułem wstępu... czyli krótka historia nurtu pinku eiga u progu blisko 50 lat jego istnienia.

2010-03-18T04:05:00.000-07:00

The
Beginning

Wprawdzie istny boom nieprzesadnie brutalnej jeszcze seksploatacji datuje się na lata 1967-69, lecz produkcje o zabarwieniu erotycznym powstawały już dużo wcześniej. Chociaż łóżkowe uniesienia i żar ciała pozostawały tematem tabu przez całe lata pięćdziesiąte Nikkatsu - najstarsze studio filmowe w Kraju Kwitnącej Wiśni - podjęło się w 1956 roku produkcji „Crazed Fruit” (reż. Kō Nakahira) – adaptacji noweli Shintaro Ishihary pod tym samym tytułem. W dziesięć lat później; a zarazem przeszło dwadzieścia po zarejestrowaniu przez kamerę pierwszego, skrzętnie skrytego pod parasolką pocałunku w historii japońskiej kinemtografii; powstaje „The Pornographers” (reż. Shohei Imamura). Owe wydarzenie, jedno po drugim okazywało się być momentem bezprecedensowym i prowokując do ogólnospołecznej dyskusji, w sobie charakterystyczny sposób stopniowo rozluźniało normy obyczajowe. Wszystkie trzy, zebrane do kupy ustanowiły solidnie zarysowane tło pod wylew filmów trzech milionów jenów w latach sześćdziesiątych, pierwszą falę…

The First Wave (1962-1971)

Gdy w 1962 roku na ekrany japońskich kin wszedł „Market of Flesh” („Nikutai no ichiba”); do dzisiaj uznawany za prekursora podgatunku; zaledwie po kilku dniach wyświetlania został objęty zakazem dystrybucji. Posypały się zarzuty o obsceniczności wspomnianego tytułu, a sam film stał się przedmiotem czujnej analizy Eirin. Ten japoński organ cenzorski po dziś dzień nakazuje zamazywanie organów płciowych i owłosienia łonowego, uniemożliwiając tym samym dosłowne przedstawienie aktu płciowego na wizji. Jest to dość specyficzna forma cenzury której podlega nie tylko erodukcja, ale i twarda pornografia. Wszystkie obrazy zawierające odchylenia od tych ogólnie przyjętych norm uznawane zostają za nielegalne i nie mogą być rozpowszechniane na rynku video i dvd. „Market of Flesh” na całe szczęście został „tylko” drastycznie pocięty, a następnie ponownie dopuszczony do dystrybucji kinowej. Skandal obyczajowy jaki wywołał z pewnością przyczynił się do zainteresowania nim większego grona odbiorców i przy budżecie nie przekraczającym ośmiu milionów jenów zwrócił się ponad dwunastokrotnie. Tak o to „Nikutai no ichiba” ostatecznie przyczynił się do powstania nurtu pinku eiga, a erotyzm który torował sobie własną drogę w kinematografii Japońskiej już od końca drugiej wojny światowej okazał się estetyką tyleż oburzającą, co wzbudzającą powszechne zainteresowanie. Warto w tym miejscu dodać, że to właśnie pryncypialne formy cenzury w widocznym stopniu odbiły swoje piętno na całokształcie tamtejszej seksploatacji. Reżyserzy, nie mogąc sobie pozwolić na dosłowność w pewnych kwestiach, niejako zmuszeni zostali do inszych sposobów równoważenia odgórnych regulacji. Kładziono nacisk zarówno na scenariusz, jak i kreacje aktorskie, wreszcie nadmiernie brutalizowano fabuły kolejnych pinków, a finezji w tworzeniu niewiarygodnie brzmiących tytułów mógłby Japończykom pozazdrościć niejeden, skrępowany zdaniem opinii publicznej zachodni twórca. Wtedy również ustabilizowały się konwencjonalne cechy stricte różowego obrazu we wschodnim stylu, który scharakteryzować można jako film erotyczny nie stroniący od ukazywania scen przemocy seksualnej. Bardzo ograniczony budżet, czas trwania nagrania wahający się w granicach sześćdziesięciu minut, obraz nagrywany na 16, bądź też 35 mm taśmie w obrębie jednego tygodnia i rzecz jasna określona ilość scen erotycznych to podstawowe wyznaczniki nurtu pinku eiga (obejmującego doprawdy szeroki wachlarz konwencji filmowych, bo dramat, komedię, kino akcji i samurajskie, horror, romans, a nawet s.f.). Reguły te z biegiem lat ulegały jednak rozluźnieniu, z uwagi na to, że nurt coraz częściej zwracał się w stronę kina ambitnego, gdzie seks okazywał się być jedynie pretekstem…

W 63’ Imamura, o którym głośno zrobiło się za sprawą w/w „Crazed Fruit”, poczęstował rozochoconą widownię erotycznym „The Insect Woman”, a swoje trzy grosze w postaci „Women... Oh, Women!” wtrącił po raz pierwszy Tetsuji Takechi. Jemu również zawdzięczamy pierwszy w historii wysokobudżetowy pink, „Day Dream” („Hakujitsumu”) z 64’. Z upływem czasu pozwalano sobie na więcej (ogromna w tym zasługa Seijuna Suzukiego i jego sławetnego „Gate of Flesh” - pierwszego japońskiego mainstreamowego filmu zawierającego nagość), co w dalszej perspektywie umożliwiało odważnym kreatorom seksploatacji poruszanie tematów tabu w błahych z pozoru produkcjach soft core. I chociaż Takechiemu zostały przedstawione zarzuty o obrazę moralności (w 65’ za „Black Snow”), to na dużym ekranie nadal chętnie prezentowano dewiacje seksualne. Przemoc z podtekstami politycznymi mieszał w swojej twórczości ojciec chrzestny pinku, Koji Wakamatsu. Założywszy własne studio - Wakamatsu Production - tylko do końca lat sześćdziesiątych niemal, że taśmowo wypuszczał same uznane już dziś klasyki gatunku. Zezwierzęcenie pierwiastka żeńskiego w „The Embryo Hunts in Secret” (66’) stało się nie tyle inspiracją dla innych, co wręcz jedną z miar kina pink. Inspirowany masowym mordem Richarda Specka na ośmiu pielęgniarkach z 13 lipca 1966 roku „Violated Angels” (67’) wręcz ociekał mizoginią i plastycznie przedstawionym, seksualnym sadyzmem. Potem rodząca się w bólach, krwista ekstrema zlała się w jedno z erotyką, co podlane potężną dawką psychologii zaowocowało premierą znakomitego pod każdym względem „Go, Go Second Time Virgin” (69’). Oliwy do ognia dolały zaś tradycyjnie niedosłowny, traktujący o zwierzęcej stronie ludzkiej natury „Violent Virgin” i oparty na autentycznych faktach, oburzający „Dark Story of a Japanese Rapist”. Niełatwe w odbiorze dzieła Wakamatsu charakteryzowały się wywołującym poczucie klaustrofobii, scenograficznym skąpstwem i wykorzystaniem czarnobiałej taśmy, zastępowanej kolorową jedynie w przełomowych dla fabuły momentach. W 70’ artysta znowu pokazał upolitycznioną twarz („Sex Jack”), niestety nie wywołał takiego skandalu jak pięć lat wcześniej przy okazji „Secrets Behind the Wall”. Szkoda również, że współpracujący z nim niejednokrotnie Masao Adachi („Contraception Revolution”, „Sex Zone”) trafił do libańskiego więzienia za działalność terrorystyczną. To się nazywa prawdziwa awangarda…

Okrzyknięci trzema herosami pierwszej fali Kinya Ogawa („Trap of Flesh”, „Sex Tour”, „Sex Crime”), Hiroshi Mukai („Woman in a Blue Movie”, „Forbidden Technique”) i Shinya Yamamoto („A Certain Adultery”, „Women's Torture”, „The Season for Rapists”) byli zdaje się najpłodniejszymi reżyserami tamtego okresu. Współpracując z Nikkatsu, Tokyo Koei, Nihon Cinema, Shintoho Kogyo, Okura Eiga, czy wspomnianym Wakamatsu Production wyznaczali nowe standardy i znacznie przyczynili się do popularyzacji erodukcji.

Tymczasem współpracująca z World Eiga Noriko Tatsumi dorobiła się tytułu pierwszej Królowej japońskich filmów erotycznych. Mianem innych królowych pierwszej fali poszczycić się mogły Setsuko Ogawa, Mari Iwai, Miki Hayashi i Keiko Kayama. Swoje Pierwsze role w 67’ odegrała późniejsza trzecia Królowa Nikkatsu, a zarazem pierwsza S&M Naomi Tani. Skoro już mowa o Nikkatsu warto wiedzieć, że kompania wyprodukowała w następnym roku sławetne „Story of Heresy in Meiji Era” (reż. Michiyoshi Doi) i „Tokyo Bathhouse” (reż. Tan Ida). Dotkliwie kąsać zaczęło jednak i…

Ero Guro

…Toei. Zaczęło się od motywu przewodniego w „Joy of Torture” („Tokugawa onna keibatsu-shi”), czyli wymyślnych tortur jakim poddawano głównie kobiety w feudalnej Japonii, w okresie shogunatu Tokugawa (1615-1868). Zaprawiona niepokojącą przestrogą produkcja w reżyserii Teruo Ishii okazała się zalążkiem serii, w skład której wchodzą jeszcze „Inferno of Torture” i „Orgies of Edo”. Przyjmuje się, że cykl „Shogun's Joys of Torture” na wespół z surrealistycznym, opartym na podstawie prac Rampo Edogawy „Horrors of Malformed Men” i „Blind Beast” Masumury, to prekursorzy erotycznej groteski w świecie filmu (poczętej w bólach na przełomie lat 68’/69’). Nurt ero guro jako rodzaj ekstatyki istniał oczywiście dużo wcześniej, bo funkcjonował w literaturze japońskiej już w latach dwudziestych ubiegłego wieku. Znacznie głośniej zaczęło się o nim mówić dopiero po incydencie z Sadą Abe, która to w 1936 roku uśmierciła i wykastrowała swojego kochanka. Głównym konceptem pozostaje tutaj erotyczne pobudzenie widza poprzez… obrzydzenie i to w dosyć ekstremalnym jego ujęciu. No bo czy podlana sporą ilością krwi defragmentacja czyjegoś ciała, agresywna przemoc, upodlenie, czy wreszcie najróżniejsze dewiacje z naciskiem na koprofilię (w której fetyszem są ekskrementy), urofilię (tutaj fetyszem jest z kolei mocz) i klismafilię (enema), w ogóle mają prawo trącić szeroko pojętym erotyzmem?

I choć na to pytanie każdy z osobna winien sobie odpowiedzieć warto zauważyć, że z legalnością tego typu obrazów poza granicami Kraju Kwitnącej Wiśni bywa różnie, a żeby było jeszcze zabawniej wskaźnik przestępstw na tle seksualnym w Japonii jest praktycznie znikomy. Czemu zatem ci rzekomo wybitni krytycy i filmoznawcy w dalszym ciągu lekceważą istnienie erotycznej groteski, erodukcji etc.?

Wszakże znacznie prościej jest coś ukryć, niż jeżeli potępić, a odwieczny problem z krytyką filmową sprowadza się do tego, że owe gatunki zdają się być represjonowanymi, zepchniętymi do dalszego obiegu i zaszufladkowanymi w kategoriach kina niepoważnego, stroniącego od poruszania trudnych tematów. Tymczasem chociażby w twórczości Masumury („Swastika”, „Irezumi”, „Red Angel”, „Electric Medusa”, „Hanzo the Razor: The Snare”), absolwenta psychologii, erotyka odgrywała niezwykle ważną rolę.

Erotyczne podłoże miała również defragmentacja ofiary w (nie)sławnym „Guinea Pig: Flowers of Flesh and Blood”, gdzie pochwę żywcem ćwiartowanej ofiary sprytnie przysłonięto jej wyprutymi na zewnątrz wnętrznościami. Z ero gro romansowali m.in. Koji Wakamtsu w „100 Years of Torture: The History” (75’), Banmei Takahashi w „Torture Chronicles 3: Female Inquisition” (78’), Katsuya Matsumura w swojej sadze „All Night Long” (92’, 95’, 96’, 02’, 03’, 09' ) i Sion Sono w mocno odrealnionym „Strange Circus” (05’). Cofając się jednak grubo o ponad trzydzieści lat wstecz, do początku kolorowych lat siedemdziesiątych…

The second wave (1971-1982)

…kiedy to największe studia filmowe, walcząc o przetrwanie z niezależnymi wytwórniami, definitywnie wkroczyły na różowy rynek i utarły nieco nosa taniej erodukcji. Druga falę - zwaną także erą Nikkatsu i roman porno (The Nikkatsu Roman Porno era) - uważa się za złoty okres kina pink, co z uwagi na ustabilizowanie się nowych subnurtów i potężny wylew produkcji przeznaczonych do dystrybucji kinowej istotnie znajduje odbicie w rzeczywistości.

Nikkatsu podjęło decyzję o taśmowej produkcji obrazów typu roman porno (cechował je budżet przekraczający koszty produkcji pojedynczego pinku eiga, zatrudniano wielu profesjonalistów z branży, rozbudowana scenografia). Obsypany nagrodami „The Woman with Red Hair” (79’), ze znakomitą kreacją Junko Miyashity (jedną z trzech Królowych Nikkatsu roman porno) to tylko jeden z ważniejszych przedstawicieli nurtu romantycznej pornografii, a odpowiadający za doń Tatsumi Kumashiro („Woods are Wet: Woman Hell”, „World of Geisha”, „Street of Joy”, „Wet Lust: Opening the Tulip”, „Forbidden Games”), jeszcze w tym samym roku wyreżyserował kolejną wersję „Hell” („Jigoku”). Innymi uznanymi kreatorami romantic pornography pozostają m.in. Noboru Tanaka („Beauty's Exotic Dance: Torture!”, „A Woman Called Sada Abe”, „Village of Doom”), Akira Kato („Female Teacher: Cherry Boy Hunt”, „Secret Book: Sleeve And Sleeve”, „Romantic Tale: Otomi And Yosaburo”), Chusei Sone („Adultery”, „Hellish Love”, „Secret Chronicle: Prostitution Market”), Isao Hayashi („Eros Schedule Book: Concubine Secrets aka Castle Orgies”, „Eros Schedule Book Continued Concubine Secrets: Lustful Dance”), Kazunari Takeda („Eros Nights in Tokyo”, „Lessons in the Art of Sex: Majoring in Voyeurism”), Shinichi Shiratori („Love Affair On A Rainy Night”, „Sex Report From A Female Private Detective: Housewife Prostitution”), Shogoro Nishimura („Apartment Wife: Affair In The Afternoon” - warto odnotować, że saga „Apartment Wife” liczy sobie tyle odsłon, że nie sposób je wszystkie zliczyć). Sporą popularnością cieszyły się również obrazy opatrzone szyldem „Secret Chronicle” (kolejno o podtytułach ~ „Prostitution Market”, „Opening the Doors to the Sacred Altar”, „Crimson Goddess In Paradise” i „She Beast Market”). Zapominać nie należy również o serii „Angel Guts”, z którą od samego początku związany był Takashi Ishii. W skład 9-częściowego cyklu wchodzą „Angel Guts: High School Co-Ed” i „Angel Guts: Red Classroom” (obydwa w reż. Chusei Sone), „Angel Guts: Nami” (reż. Noboru Tanaka), „Angel Guts: Red Porno” (reż. Toshiharu Ikeda), „Angel Guts: Rouge” (reż. Hiroyuki Nasu) „Angel Guts: Red Rope” (reż. Junichi Suzuki), oraz trzy odsłony w reżyserii samego Takashiego Ishii: „Angel Guts: Red Vertigo”, „Angel Guts: Red Lightning” i „Angel Guts: Night is Falling Again”.

Powstałe w 1974 roku, a wyreżyserowane przez Masaru Konumę „Flower and Snake” („Hana to hebi”) i „Wife to Be Sacrificed” („Ikenie fujin”) okazały się prekursorami S&M roman porno i wypromowały grającą w nich Naomi Tani. Pomyśleć, że wszystko zaczęło się od Oniroku Dana… prawdopodobnie najsławniejszego pisarza sadomasochistycznych nowel w Japonii. To właśnie w jego głowie zrodził się pomysł na „Hana to hebi”, który; przelany uprzednio na papier; zainteresował studio Nikkatsu. Filmowa adaptacja „Flowers and Snakes” przesądziła, że powstaną kolejne ekranizacje czytadeł Dana (kręcone na przełomie lat ’74-’88). Od tej pory Nikkatsu w szczególności skupiło się na przedmiotowym traktowaniem kobiet i zbrutalizowanej erotyce, w tym shibari (fanom wiązania rekomendowana jest w szczególności czwarta odsłona serii, o wiele mówiącym podtytule „Rope Magic”). Do końca ery roman porno powstało również całkiem sporo adaptacji innych nowel Dana, w tym m.in. „Fairy in a Cage” i „Rope Hell” (reż. Koyu Ohara), „Skin of Roses” (reż. Katsuhiko Fujii), „Female Teacher in Rope Hell” i niespotykanie brutalny „White Uniform in Rope Hell” aka „All Women Are Whores”(reż.Shogoro Nishimura), czy „Image of a Bound Girl” (reż. Masaru Konuma).

Studio Toei również wypracowało sobie na początku lat siedemdziesiątych swój własny, charakterystyczny styl filmowy - pinky violence. Obrazy tego typu częstokroć wychodziły poza konwencję filmu erotycznego wprowadzając w linię fabularną elementy kina akcji, a co się z tym wiąże, przemocy o charakterze pozaseksualnym. Poruszały one tematykę zorganizowanej przestępczości. Podczas gdy Nikkatsu skupiało się głównie na rażeniu gwałtem i mizoginią, Toei stawiało na wizerunek kobiety silnej, zdecydowanej i niezależnej. Wystarczy wspomnieć takie serie „Sukeban” (i choć ze znalezieniem jej sensownego wyliczenia będzie już ciężej, to nie wypada nie wiedzieć o istnieniu takich tytułów jak „Girl Boss Guerilla”, czy „Girl Boss Revenge: Sukeban”) i „Delinquent Girl Boss” („Blossoming Night Dreams”, „Tokyo Drifters”, „Ballad Of Yokohama Hoods”, oraz głośny „Worthless to Confess” wchodzący w skład wydania „the Pinky Violence collection”). Oparty na podstawie mangi Tooru Shinohary „Female Prisoner #701: Scorpion” wzbudził natomiast w chwili swojej premiery w 1972 roku spore zainteresowanie widzów i stał się pierwszą odsłoną bardzo popularnej w swoim ojczystym kraju serii filmów wydawanych pod tym właśnie szyldem. W skład serii wchodzą również „Scorpion: Female Prisoner Cage #41” aka „Female Convict Scorpion Jailhouse 41”, „Female Prisoner Scorpion: #701's Grudge Song” aka „Female Convict Scorpion: Grudge Song”, oraz „Female Prisoner Scorpion: Beast Stable” aka „Female Convict Scorpion: Beast Stable”; a o jej popularności świadczy chociażby mnogość prób jej reaktywacji kolejno w latach 1976 („New Female Prisoner Scorpion: #701”), 1977 („New Female Prisoner Scorpion Special Room X”), 1991 („Female Prisoner Scorpion Murderer's Announcement”), 1997 („Scorpion's Revenge” aka „Sasori in U.S.A.”) i 1998 („Scorpion: Female Prisoner #701”). W czterech pierwszych odsłonach sagi wystąpiła Meiko Kaji, kojarzona chyba przez każdego miłośnika japońskiego kina eksploatacji za sprawą pamiętnej roli mścicielki z „Lady Snowblood” (73’, reż. Toshiya Fujita). Innymi gwizdami pinky violence Toei były Reiko Oshida (seria „Delinquent Girl Boss”), Reiko Ike ( „Sex and Fury”, „Female Yakuza Tale”) i Miki Sugimoto („Criminal Woman: Killing Melody”, „Zero Woman: Red Handcuffs”). Jednym z szerzej rozpoznawalnych cykli które wyszły wprost z pod skrzydeł Toei's Pinky Violence jest seria „Terrifying Girls' High School”, na którą składają się „Lynch Law Classroom” i „Women’s Violent Classroom” (w reż. Norifumi Suzuki) „Delinquent Convulsion Group” i „Animal Courage”. Jeśli już mówić o twórczości Suzukiego, nie sposób nie wspomnieć o jego „School of the Holy Beast” (pamiętać bowiem należy, że wszelkie powstające w Japonii nun-exploity również podpiąć można pod nurt pinku eiga) traktującym o młodej dziewczynie która wstępuje do klasztoru po to, aby rozwikłać zagadkę śmierci swojej matki która zginęła za jego murami. Krytykuje się tutaj nie tyle katolicyzm jako religie, co raczej hipokryzję wierzących, fanatyków i histeryków od których żadna z religii wolna w końcu nie jest. Widz dostaje zatem obsceniczne obrazy współżyjących ze sobą zakonnic, regularnie gwałcącego je księdza i zemstę polegającą na złamaniu wszystkich zasad religijnych, z morderstwem i kazirodztwem na czele. Tematyka to niezwykle odważna, przy czym wcale nie głupia (z resztą nie tylko „Seijû gakuen” zasługuje na uwagę w temacie japońskich nun-exploitów, że wspomnę tylko o „Wet and Rope” Koyu Ohary). „Beautiful Girl Hunter” (aka „Star of David: Beauty”), któremu najbliżej do konwencji sado-sekusalnej ekstremy filmowej Suzuki wyreżyserował już dla Nikkatsu. Tym razem fabuła skupiała się na poczętym w wyniku brutalnego gwałtu Tatsuyi, na pozór normalnym chłopaku który urządza jednak w piwnicy swojej posiadłości swoistą komnatę tortur, gdzie sprowadza, a następnie seksualnie upadla i zabija kolejne kobiety. Znalazło się tutaj miejsce naprzedstawienie portretu psychologicznego mordercy, w wypadku którego geny gwałciciela były tylko katalizatorem, a prawdziwą winę za tragedię ponosił przybrany ojciec. Narodziny subnurtu violent pink datuje się natomiast na rok 1976 i premierę „Okasu!”, tudzież o wiele głośniejszego „Assault! Jack the Ripper”. Tymi, cóż tu dużo mówić mocnymi akcentami Yasuharu Hasebe wdał się w absolutnie niepoprawny politycznie, skrajnie mizoginistyczny romans z o wiele brutalniejszymi odłamami kina erotycznego niż to, które tworzył jak dotychczas. W późniejszych latach zmajstrował jeszcze co najmniej kilka, niemniej dyskusyjnych violent pinków, a wśród nich chronologicznie szokujący „Reipu 25-ji: Bôkan” („Rape! 13th Hour” – który w 1977 okazał się orzechem nie do zgryzienia nawet dla szefostwa Nikkatsu), „Osou!” i „Yaru!” („Raping!”). Dodatkowo gatunek ożywił niewiarygodnie brutalny, przy czym możliwe, że na zawsze utracony „Zoom Up: Rape Site” w reżyserii Koyu Ohary („Fairy in a Cage”, „White Rose Campus: Then Everybody Gets Raped”). Na otarcie łez pozostaje jedynie jego sequel „Zoom In: Rape Apartments” (reż. Naosuke Kurosawa, 80’), dostępny w japońskich sklepach z dvd.

Nagisa Oshima

Osobny akapit pozwoliłem sobie natomiast poświęcić osobie Oshimy, bo choć z kinem erotycznym miał już do czynienia dużo wcześniej („The Pleasures of the Flesh”, 1965), to właśnie powstały w drugiej połowie lat siedemdziesiątych,budzący zgorszenie „In the Realm of the Senses”, wywołał skandal obyczajowy na całym świecie. Wątpliwości dotyczące klasyfikacji gatunkowej tej japońsko-francuskiej koprodukcji filmowej wynikać mogą z faktu, iż nurt pinku eiga, lub jak kto woli – brutalna erotyka – to gatunek charakterystyczny tylko i wyłącznie dla kinematografii Kraju Kwitnącej Wiśni, nie posiadający swojego zachodniego odpowiednika, prezentujący seksualne zbliżenia w ujęciu soft core. Tymczasem pornograficzne sceny w połączeniu z autentycznie obrzydliwym finałem tylko podsyciły oburzenie i szok jaki incydent Abe budzi sam w sobie. Pięknie sfilmowana historia romansu Sady i Kichizo, nie stroniąc od zadawania trudnych pytań, skupiała się bowiem na problemie odnalezienia ekstazy w cierpieniu (podobnie jak „Blind Beast” Yasuzo Masumury). Producentem wykonawczym był sam ojciec chrzestny pinku, a wydane nakładem Tantra dmpc Ltd. „Imperium zmysłów”, w drastycznie pociętej, 98-minutowej wersji zawitało nawet swego czasu na półkach polskich wypożyczalni kaset video.

O dwa lata młodszy „Empire of Passion” nie wywołał już tak wielkiego oburzenia, co wcale nie oznacza, że można go marginalizować. Dramat kochanków którzy zabili dla łączącego ich uczucia frapuje, tak samo jak afektywność działania pod naciskiem emocjonalnych zrywów, niemożność uniknięcia kary, czy ucieczki od demonów przeszłości gdy brzemię winy ciąży już na człowieku zbyt długo, nie pozwalając mu wyprostować się i nabrać powietrza do płuc. Samo ukrycie ciała w studni głęboko zakorzenione jest w japońskim folklorze. Uważni bez problemu dostrzegą znacznie więcej, jak chociażby wyraźne nawiązanie do opowiastki „Mujina” z cyklu opowieści niesamowitych autorstwa Lafcadio Hearn’a.

1980s

Gdy w 81’ Takechi ponownie stanął za kamerą i stworzył pornograficzny remake swojego „Day Dream” (pierwszy film w historii japońskiej kinematografii zawierający sceny XXX; rolę molestowanej przez dentystę pacjentki odegrała wschodząca królowa tamtejszego porno, Kyoko Aizome) prawdopodobnie nikt nie przypuszczał, że lata osiemdziesiąte definitywnie zamkną złoty okres kina pink. Nakręcony u schyłku ery Nikkatsu i roman porno, psychologiczny „A Pool Without Water” nie odniósł tak spektakularnego sukcesu jak powstały na jej początku „Ecstacy of the Angels”, to też produkcji brutalnej erotyki zaprzestał wkrótce nawet Koji Wakamtsu. Winą za powolny upadek poplarności nurtu obarczyć należałoby legalizację twardej pornografii (AV – adult videos), nie bez wpływu na to pozostawała także i popularyzacja domowych odtwarzaczy video, a ostatecznym ciosem okazały się nowe drastyczne restrykcje, jakim cenzura poddała kinowe produkcje dla dorosłych w ujęciu soft core. Tak oto obrazem „Bed Partner” (reż. Daisuke Gotoh), w 1988 roku Nikkatsu zakończyło siedemnastoletnią tradycję roman porno i choć nie wycofało się z biznesu (wiążąc koniec z końcem pod szyldami Ropponica i Excess Films), ostatecznie ogłosiło bankructwo w 1993. Paradoksalnie, podczas gdy najstarsze studio filmowe w Kraju Kwitnącej Wiśni zaczynało niedomagać, nastąpił istny wylew ekstremalnie brutalnej erotyki. Wprawdzie kolejne adaptacje czytadeł mistrza S&M, Oniroku Dana rzadko kiedy próbowały zbliżyć się poziomem groteski do tej zawartej w „White Uniform in Rope Hell”, ale do 88’ zdążyło ich trochę powstać; w tym m.in. „Female Beautician Rope Discipline” (reż. Hidehiro Ito), „Snake Hole” (reż. Katsuhiko Fujii), „Rope Torture” (reż. Ikuo Sekimoto), „Female Bondage Torture” (reż. Satoru Kobayashi), Beautiful Teacher in Torture Hell (reż. Masahito Segawa), „Girl and the Wooden Horse Torture” i „Exotic Mask in Hell” (reż. Fumihiko Kato). Skrajnie mizoginistyczne S&M roman porno kręcił w dalszym ciągu Masaru Konuma („Woman In The Box: Virgin Sacrifice”, „Woman In The Box 2”), a trio Nakamura - Hiroki - Ishikawa sprezentowało portret seksualnego piekła w „Captured for Sex 2” (86’). Połączywszy horror gore z erotyką, Kazuo ‘Gaira’ Komizu stworzył trylogię ‘splatter eros’ „Entrails of a Virgin” (86’-87’). „Hakujitsumu zoku” pożegnał się z widownią Takechi, odchodząc w 1987. Za tetralogię wyjątkowo brutalnych violent pinków „Subway Serial Rape” (1985-88) odpowiada natomiast Shuji Kataoka. W międzyczasie zaadaptował on jeszcze Dana („Wife to be Molested”) i dokręcił sequel „Apartment Wife: Ass Slave”. Pytając o konsekwencje gwałtu w „Chikatetsu renzoku reipu: Aijin-gari” zamknął projekt swojego życia i godnie zeszedł z podupadającej, erotycznej sceny. Innym wyjątkowo popularnym cyklem oscylującym wokół seksualnej przemocy na tle chłodnych kolorystycznie wnętrz wagonów jest saga „Molester's Train”, z którą na przestrzeni lat mierzyli się tacy twórcy jak Yojiro Takita (zdobywca Oscara w 2009 roku w kategorii najlepszy nieanglojęzyczny film za obraz "Departures") , Masahiro Kasai, a nawet Takahisa Zeze i Hisayasu Sato.

Znani jako trzy filary pinku Genji Nakamura (odpowiada m.in. za ceniony homoseksualny pink „Beautiful Mystery”), Banmei Takahashi („Bondage Cell”, „Brutal! Rape Case”, cykl „Female Prisoner”, Perverted Fingers: Stop!”) i Mamoru Watanabe („Dark Hair, Velvet Soul”, „Lusty Discipline in Uniform”) – weterani kina erotycznego – w trudnym dla niego okresie skupiali się przede wszystkim na technicznej finezji, oraz stylowej narracji.

1990s

Po plajcie Nikkatsu nastały jałowe czasy dla łóżkowej makabreski i gdyby nie czworo boskich królów pinku - Kazuhiro Sano („Group Molesters: Peeping on the Housewife”, „Yokohama's Long Good-bye”, „Adultery, Mother & Daughter”, „Entrails of a Ripe Woman: Scarlet Crevice”), Toshiki Sato („Night of the Perverts”, „Abnormal Ecstasy”, „Tandem”, „Blissful Genuine Sex: Penetration!”), Takahisa Zeze („Amazon Garden: Uniform Lesbians”, „Fallen Angels in September”, „The Dream of Garuda”, „Raigyo”, „Tokyo X Erotica”), Hisayasu Sato („Lolita: Vibrator Torture”, „Survey Map of a Paradise Lost”, „The Bedroom”) – losy nurtu mogłyby się potoczyć w niepomyślnym dla jego miłośników kierunku. Podczas gdy trzej pierwsi debiutowali dopiero w 89’, Sato kręcił swoje pinki już od połowy lat osiemdziesiątych, w tym homoseksualne („Lunatic Theatre”, 89’) i zoofilskie („Horse - Woman – Dog”, 90’; „Stable Lady”, 91’). W 95’ wyreżyserował groteskowy, przy czym wcale nie głupi „Naked Blood”, a w 2005 jeden z segmentów do „Rampo Noir”, ku czci legendarnego japońskiego mistrza kryminału, Rampo Edogawy. Osobliwy kwartet tworzył filmy trudne w odbiorze, każdy z osobna skupiał się na własnych przemyśleniach, nierzadko zapominając o fundamentalnych regułach kina pink, jak chociażby określonej ilości scen erotycznych. Stąd też zwolennicy seksploatacji starszej daty nie szczędzili krytyki pod ich adresem; z drugiej jednak strony czegóż spodziewać się po artyście żyjącym w ciągłym przeświadczeniu, jakoby kreowana przezeń forma sztuki popadła w niełaskę i dążąc ku swemu rychłemu zmierzchowi, powoli odchodziła w niepamięć?

…i tak o to fali na miarę lat 60-tych, 70-tych, czy nawet mniejszego wylewu jak ta kilkuletnia moda na violent pinki w latach 80-tych nikt się nie doczekał. Powstała za to z góry lejąca na poprawność polityczną, humorystyczna tetralogia „Rapeman” (93’-94’) w reżyserii Takao Nagaishi, współproducentem której było studio Pink Pineapple (żywa legenda na poletku anime hentai/horror, odpowiadająca m.in. za stylowy „Bride of Darkness”, „Lesson of Darkness”, „Alien from the Darkness”, czy „Angel of Darkness”). Przesycona absurdalnym żartem seria o misji Keisuke (w tej roli przezabawny Hiroyuki Okita) – za dnia ciapowatego nauczyciela wychowania fizycznego, w nocy zaś przywdziewającego maskę herosa i gwałcącego na zlecenie różnej maści przestępczynie, czy niegodziwe uwodzicielki (bo to w sumie złe kobiety były ;)) – zdołała sobie zaskarbić sympatię fanów mangi pod tym samym tytułem, więc dokręcono animowany już spin-off („Ô Edo Rapeman”, 2 epizody) w roku 1996. Podczas gdy Konuma kręcił jakby mniej (aczkolwiek spłodził m.in. „XX: Beautiful Hunter”, potem zaś „Lustful Revenge” pod okiem ludzi z neo-nikkatsu), jedynym nader aktywnym twórcą starej szkoły pozostawał w zasadzie tylko Kinya Ogawa (aż 24 odnotowane pinki na przestrzeni 90’-97’), a pojedyncze ekscesy pokroju głośnych „Tokyo Decadence” (reż. Ryû Murakami, 92’), czy „New World of Love” (reż. Banmei Takahashi, 95’) nie były w stanie zmienić dosyć kiepskiego położenia w jakim znalazł się nurt pinku eiga. Japońska brutalna erotyka przeżywała właśnie swój pierwszy, faktycznie poważny kryzys… kryzys w dobie rozwoju kina stricte ekstremalnego.

Jap. sexploitation today

…i choć nikłe są szanse na to, że nastąpi regresja niegdysiejszej popularności seksploatacji rodem z Kraju Kwitnącej Wiśni, to obecnie przędzie ona całkiem nieźle i zdaje się wybudzać z chwilowego stanu śmierci klinicznej. Najmłodsze pokolenie twórców (znani razem jako siedmioro szczęśliwych bogów pink) w skład którego wchodzą Toshiya Ueno, Shinji Imaoka („Lunch Box”, „Frog Song”, „Uncle's Paradise”), Yoshitaka Kamata, Toshiro Enomoto, Yuji Tajiri, Mitsuru Meike („The Glamorous Life of Sachiko Hanai”) i Rei Sakamoto, cechuje mocno zindywidualizowane podejście do tematu.

Międzynarodowy rozgłos oraz uznanie krytyki zdobyły wspominany „The Glamorous Life of Sachiko Hanai” i „Flower and Snake” (reż. Takashi Ishii, 2004 – cztery lata wcześniej nakręcił nietypowy rape&revenge „Freeze Me”). Trening seksualny i taśmowy nieomalże ciąg upokorzeń pierwiastka żeńskiego stanowią wprawdzie archetyp tyle, że rzadko kiedy bywał on aż tak wysmakowany wizualnie. W rok później światło dzienne ujrzał sequel „Pari/Shizuko”, a w 06’ składająca się z trzech epizodów pornograficzna animacja…

Pink film or not?

Nurt pinku eiga wywarł niekwestionowany wpływ na ostateczne ukształtowanie się kinematografii japońskiej do dnia dzisiejszego i nie tylko. Kto wie… być może naznaczone przez seksualny terror, amerykańskie rape&revenge („Last House on the Left”, „I Spit on Your Grave ”, „Thriller: A Cruel Picture”) stanowią do pewnego stopnia odbicie tego, co działo się za oceanem?

Ciężko natomiast jednoznacznie określić ile z typowego pinku mają w sobie filmy Daisuke Yamanouchiego (seria „Red Room”, „Mu Zan E”, „Girl Hell 1999”). W „Czerwonej komnacie” widz dostaje obrzydliwą scenę penetracji pochwy przy użyciu żarówki, zaś w „Mu Zan E” seks z miesiączkującymi kobietami jest; jeśli można to tak określić; jednym z motywów przewodnich. Nawet „Blood Sisters” - wariacji na temat zachodnich rape&revenge - bliżej do konglomeratu splattera z AV (hardcore porn), niż jeżeli typowego pinku. Nihilistyczny horror „Juvenile Crime"” (97') również zawierał sceny pornograficzne. Przedstawiał dość luźny przebieg ostatnich kilku tygodni z życia młodziutkiej Junko Furuty. Uprowadzona przez grupę degeneratów nastolatka przeżyła piekło na przełomie listopada 88’ i początku następnego roku. Przetrzymywana w domu jednego z oprawców, wielokrotnie gwałcona i poddana seksualnej degradacji, skatowana dogorywała w męczarniach. 4 stycznia 89’ kaci ukryli jej ciało na odludziu – wrzuciwszy zwłoki dziewczyny do beczki zalali je betonem.

Od odniesień do wieloletnich tradycji kina pink nie stroni w swojej twórczości także Takashi Miike. Świadczyć o tym mogą sadomasochistyczne zapędy Kakihary (w postać którego cielił się Tadanobu Asano), najgroźniejszego przeciwnika zabójcy nr.1 w „Ichi the Killer”, czy przedmiotowe traktowanie kandydatek na żonę głównego bohatera i akupunktura (przywodząca na myśl „Female Market”) z „Audition”. A „Visitor Q”?

...toż to cała gama dewiacji, na kazirodczym stosunku ojca z córką poczynając, poprzez matkę zarabiającą na narkotyki z klubie S&M, na homoseksualnym gwałcie i nekrofilii kończąc. Przykład niezmiernie ciekawy, acz daleki od erodukcji w potocznym jej znaczeniu.

by dux